Τσαλαπετεινός

Η σωστή φωτογραφία

2012-02-17T16:22:00.001+02:00

Έγινε κάποιος λάθος και διέρρευσε αρχικά αυτή η εικόνα.

Η σωστή όμως είναι η δεύτερη.

Αποκόμματα...ατάκτως ερριμμένα.

2012-02-17T11:00:00.000+02:00

Τηνπαραίτηση του υπέβαλε σήμερα το πρωί οΠαύλος Γερουλάνος από τη θέση τουυπουργού Πολιτισμού. Ο πρώην στενόςσυνεργάτης του προέδρου του ΠΑΣΟΚΓιώργου Παπανδρέου έστειλε επιστολήπαραίτησης στον πρωθυπουργό ΛουκάΠαπαδήμο, μετά την κλοπή εκθεμάτων απότο μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας.

Νωρίςτο πρωί άγνωστοι εισέβαλαν στο μουσείοτης Αρχαίας Ολυμπίας καιαφού χτύπησαν και φίμωσαν υπάλληλο καιστη συνέχεια έσπασαν τρεις προθήκεςκαι άρπαξαν 65 αρχαία αντικείμενα -χρυσάκοσμήματα, νομίσματα και αγαλματίδια-και διέφυγαν. Iefimerida

Σοκέχει προκαλέσει η είδηση της αυτοκτονίαςδημοσιογράφου της ΕΡΤ που πριν λίγεςημέρες έμεινε άνεργος καθώς δεν ανανεώθηκεη σύμβασή του με την ΔημόσιαΤηλεόραση.

Μαρτυρίες από την ΕΡΤ,πάντως, λένε ότι ο δημοσιογράφος, οόποιος αντιμετώπιζε και άλλα σοβαράπροβλήματα, είχε προειδοποιήσει ότι θααυτοκτονήσει σε περίπτωση που δενανανεωθεί η σύμβαση του.

Όταν βγήκε ηλίστα, συνάδελφοι του πρότειναν ναυποβάλει ένσταση ενώ σύμφωνα μεπληροφορίες, χρειαζόταν ένα χρόνο ακόμαγια να βγει στη σύνταξη. ΠρώτοΘέμα

Κίνημααλληλεγύης και υποστήριξης της Ελλάδαςπου εξαπλώνεται ολοένα και περισσότερομέσω διαδικτύου, συγκροτούν πολίτεςαπ' όλες τις χώρες του κόσμου καιμετατρέπονται σε γροθιά οργής, αλλά καιασπίδα προστασίας παράλληλα για τουςΈλληνες που δοκιμάζονται απ' τα σκληράμέτρα λιτότητας. Στοfacebook, δημιουργούνται ομάδες, σε κάθεγωνιά του πλανήτη, όπως χαρακτηριστικάαναγράφεται, κλείνεται το μεγάλο ραντεβούυποστήριξης για το Σάββατο 18 Φεβρουαρίουστις 2 το μεσημέρι, οπότε προγραμματίζονταιδιαδηλώσεις υπέρ της χώρα μας

«ΗΕλλάδα χρησιμοποιείται σαν εργαστήριο,προτού τα μέτρα γενικευτούν», «Αλληλεγγύηστους Έλληνες» είναι κάποια ενδεικτικάμηνύματα που αναρτώνται. Έθνος

Ογερμανός υπουργός εξωτερικών ΓκουίντοΒεστερβέλλε αντέκρουσεμε σαφή τρόπο την επίθεση του έλληναπροέδρου στο γερμανό υπουργό οικονομικών.«Μιατέτοια κριτική στη Γερμανία και στουςγερμανούς διαπραγματευτές δεν μπορούμενα τη δεχτούμε»,ανακοίνωσε ο κ.Βεστερβέλλε σήμερα τοβράδυ. Προειδοποίησε την ελληνικήκρατική ηγεσία να μην υπάρξει κλιμάκωσητης συζήτησης: «Αυτήτην ώρα επιβάλλεται μετριοπάθεια»,είπε. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο νασυμβάλουν όλοι στη διεξαγωγή τηςσυζήτησης σε συνετούς τόνους. «Αυτόισχύει για μας, αλλά ισχύει, μετά τιςπρόσφατες δηλώσεις, ρητά και για τηνελληνική ηγεσία».Ο κ.Παπούλιας είχε κατηγορήσει τονκ.Σόιμπλε ότι προσβάλλει τη χώρα του. Βήμα

Οίκοςανοχής αποφάσισε να ανοίξει τις πόρτεςτους στους άστεγους της Βιέννης για ναβρουν δωρεάν ένα ζεστό δωμάτιο, αυτές τις πολύ κρύες ημέρες του χειμώναμε το θερμόμετρο στους μείον 20 βαθμούς.Το επιπλέον ελληνικό ενδιαφέρον στηνείδηση είναι ότι ιδιοκτήτης αυτούτου οίκου είναι ο Έλληνας Peter Laskaris.

ΟΛάσκαρης δήλωσε ότι προσφέρει κρεβάτια για 10 άτομα κάθε βράδυ, με εξτρά έναζεστό ντούς και ένα ζεστό γεύμα. «Άλλεςυπηρεσίες δεν περιλαμβάνονται»συμπληρώνει με χιούμορ ο ιδιοκτήτηςτης επιχείρησης. Lifo

Μιατραγική ιστορία εκτυλίχθηκε την Τετάρτη,μέσα στο δημαρχείο του Σεν Ντενί, στοΠαρίσι. Μια μητέρα που αναζητούσεκατάλυμα για τα έξι παιδιά της,αυτοπυρπολήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας,μέσα στο δημαρχιακό κτίριο και στησυνέχεια υπέκυψε στα τραύματά της.Οπως έγινε γνωστόαπό δικαστικές πηγές, η 38χρονη γυναίκαμπήκε στο δημαρχείο και μετά από έντονηλογομαχία με τον υπάλληλο στην υποδοχή,περιλούστηκε με βενζίνη και άναψε έναναναπτήρα.

Παράτην επέμβαση των ανδρών της υπηρεσίαςασφαλείας καθώς και ενός κατοίκου τηςπεριοχής, η γυναίκα υπέστη πολύ σοβαράεγκαύματα. Μεταφέρθηκε με ελικόπτεροσε ένα ειδικό κέντρο εγκαυμάτων στηΛιλ, όπου σήμερα το μεσημέρι υπέκυψε.Εθνος

Όπωςήταν αναμενόμενο δεν πρόλαβαν να γίνουντα...αποκαλυπτήρια της αφίσας τηςπροεκλογικής εκστρατείας του Ν. Σαρκοζίκαι αμέσως έγινε αντικείμενο παρωδίαςστο διαδίκτυο, με χιουμοριστικά καιενίοτε μακάβρια μοντάζ που κινούνταιστους ρυθμούς του… Concordia, του ιταλικούκρουαζιερόπλοιου που ναυάγησε. Μεγρήγορα αντανακλαστικά και σαφήυπονοούμενα για τις ικανότητες τουκαπετάνιου που εν τέλει αφήνει το πλοίονα βουλιάξει, ξεκίνησε μια διαφορετικήκαμπάνια λοιδορίας της αφίσας από τους«ειδικούς» του Photoshop, με το πλοίο ν'αποτελεί προφανώς μια ανατριχιαστικήμεταφορά για την ίδια την χώρα.Έθνος

ΗΓενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνώνενέκρινε αργά την Πέμπτη ψήφισμα με τοοποίο υιοθετείται το σχέδιο του ΑραβικούΣυνδέσμου για τη Συρία, που προβλέπειτην αποχώρηση του προέδρου Μπασάραλ-Άσαντ απότην εξουσία. ΟΓενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, ΜπανΚι-Μουν,«χαιρέτισετο πολυαναμενόμενο μήνυμα»που εστάλη από τη Γενική Συνέλευση, ηοποία υιοθέτησε με μεγάλη πλειοψηφίαμια απόφαση που καταγγέλλει την καταστολήστη Συρία.

Ο Μπαν Κι-Μουν, σύμφωναμε τον εκπρόσωπό του, κάλεσε «τιςσυριακές αρχές να ακούσουν την έκκλησητης διεθνούς κοινότητας και τη φωνή τουσυριακού λαού. Είναι σημαντικό για τονκόσμο να μιλάει με την ίδια φωνή για ναμπει τέλος στην αιματοχυσία και ναδιπλασιαστούν οι προσπάθειες για ναεπιλυθεί αυτή η κρίση ειρηνικά»,δήλωσε. «Αυτόέκανε σήμερα η Γενική Συνέλευση»υιοθετώντας την απόφασή της. Βήμα

«Μένωόλα τα χρόνια στη Νεράιδα, τόσο χιόνιδεν είδα ποτέ. Ούτε ποτέ μείναμε τόσεςμέρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Αλήθεια,ο Παπαδήμος είναι ακόμη πρωθυπουργός;Μήπως έγιναν εκλογές;». Ο Σπύρος Μπαλτήςείναι 77 χρόνων και δεν πιστεύει σταμάτια του από το πρωτοφανές κύμακακοκαιρίας. Μετά ήρθε και η διακοπήτης ηλεκτροδότησης και έχασε τηνενημέρωση - πάντα τον ενδιέφεραν οιπολιτικές εξελίξεις.ΣτηΝεράιδα ζουν 45 ψυχές όλες κι όλες. Οιπερισσότεροι ηλικιωμένοι - ευτυχώς ήταναυτές τις μέρες όλοι καλά στην υγείατους και δεν χρειάστηκε κανείς ιατρικήβοήθεια.Έθνος

Μπορούμεάραγε να πούμε μπράβο τουλάχιστον σεόσους εκπροσώπους μας ομολογούν δημοσίωςότι, έστω κι αργά, συναντήθηκαν με τησυνείδησή τους και συμφώνησαν ενώ ώςτώρα υπεράσπιζαν πειθήνια τη μια ή τηνάλλη γραμμή εν γνώσει τους ότι δεν τουςεκφράζει; Μάλλον όχι, όσο καλοπροαίρετοικι αν είμαστε. Γιατί το μπράβο μας θαισοδυναμούσε με συχωροχάρτι για όλα ταχρόνια στη διάρκεια των οποίων είχανεκχωρήσει τη βούλησή τους στη διάθεσητου προέδρου - ηγεμόνα. Θα ήταν δηλαδήσαν να αποδεχόμασταν πως η καιροσκοπικήεθελοδουλία είναι συστατικό του ίδιουτου πολιτεύματός μας. Ξέρουμε βέβαιαπως αυτό συμβαίνει. Αλλά το κρύβουμεκάτω από το χαλί. Οπως και ό,τι άλλο μαςχαλάει.Καθημερινή,Μπουκάλας

ΣτηΝΔ αναμένεται να προσχωρήσουν σήμεραοι διαγραφέντες από το ΛΑ.Ο.Σ. βουλευτές,Μάκης Βορίδης και Αδωνις Γεωργιάδης.

Μιλώνταςστον τηλεοπτικό σταθμό Mega, ο εκπρόσωποςτης ΝΔ, Γιάννης Μιχελάκης, επιβεβαίωσετις σχετικές πληροφορίες και ανακοίνωσεότι στις 11 το πρωί ο κ. Σαμαράς θασυναντηθεί με τους διαγραφέντες και θαγίνουν οι σχετικές ανακοινώσεις. News247

Αμερικανικέςεταιρείες εκδήλωσαν ενδιαφέρον γιαεμπορική αξιοποίηση αεροπλάνου πουσχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε στηΦλώρινα! Σχεδιαστής και κατασκευαστήςδεν είναι κάποιος επαγγελματίαςαεροναυπηγός, άλλα ο πρόεδρος τηςΑερολέσχης Φλώρινας Γιώργος Ηλιόπουλος,δημιουργός δύο αεροσκαφών.

Οκ. Ηλιόπουλος ήταν αστυνομικός και «ταλεφτά δεν περίσσευαν». Όταν επισκέφθηκεειδικά καταστήματα στον Καναδά, κάποιοςτού έδωσε την ιδέα να κατασκευάσειαεροπλάνο με υλικά που μπορούσε να βρει.

Έτσι,κατασκεύασε το πρώτο του ξύλινο αεροπλάνο,χρησιμοποιώντας παλιά έπιπλα και ένααναπηρικό καροτσάκι, ενώ τοποθέτησεκινητήρα αυτοκίνητου.

Μιλώνταςτόνισε ότι χρειάστηκε να ξεπεράσει τονεαυτό του, άλλα και το φόβο μην καταντήσειτο εγχείρημα του μια φαιδρή ιστορία γιαέναν τρελό που προσπάθησε να φτιάξειαεροπλάνο.

Ότανολοκληρώθηκε ο «Λυγκιστής», όπωςονομάστηκε το πρώτο αεροσκάφος, θεώρησεότι εκπλήρωσε το όνειρό του και ότι δενθα επιχειρούσε και πάλι κάτι ανάλογο,ακόμα και να του έδιναν 1 εκ. ευρώ.

Ωστόσο,η «ψώρα» δεν τον άφησε να ησυχάσει καικατασκεύασε το δεύτερο αεροσκάφος απότσίγκους τυπογραφείου, σε κλίμακα 1 προς6. Όταν πέταξε, κόντεψε να πάθει καρδιακήπροσβολή, όπως χαρακτηριστικά είπε.Καθημερινή

Angela Saturno Merkel

2012-02-15T10:10:00.000+02:00

The Daily Cartoon από τον Independent (14.2.2011)

Francisco Goya

Ο Κρόνος καταβροχθίζει το γιο του. (Saturnodevorando a su hijo) Έχουν προταθεί πολλέςερμηνείες του νοήματος του πίνακα: ημάχη μεταξύ νεότητας και γήρατος, οχρόνος που καταβροχθίζει τα πάντα, ηοργή του Θεού και μια αλληγορία τηςκατάστασης στην Ισπανία όπου ηπατρίδα κατέτρωγε τα παιδιά της με τονπόλεμο και την επανάσταση. Υπάρχουνεξηγήσεις που σχετίζονται με τη σχέσητου Γκόγια με το γιο του, Ξαβιέ, το μόνοαπό τα έξι παιδιά του που επέζησε έωςκαι την ενηλικίωση, ή τη σχέση του με τηΛεοκάντια Βάις, οικονόμο του που έμενεστο σπίτι του, και πιθανώς ερωμένη του...

PeterPaul Rubens

...ΟΓκόγια ίσως εμπνεύστηκε από τον πίνακα(1636) του Ρούμπενς πουαπεικόνιζε το ίδιο θέμα. Ο πίνακας τουΡούμπενς, που βρίσκεται επίσης στοΜουσείο ντελ Πράδο, είναι μια φωτεινότερη,πιο συμβατική αντιμετώπιση του μύθου:ο δικός του Κρόνος δεν αποπνέει την ίδιακανιβαλιστική αγριότητα με εκείνονστην απόδοση του Γκόγια. Η εκδοχή τουΓκόγια απεικονίζει έναν άντρα πουοδηγείται στην παράνοια από το γεγονόςότι καταβροχθίζει τον ίδιο τον γιο του.Επιπρόσθετα, στο έργο του Γκόγια, τοσώμα του γιου είναι το πτώμα ενός άντρακαι όχι το αβοήθητο μωρό που απεικονίζεταιστον πίνακα του Ρούμπενς. (από wiki)

Λίγα φιλιά χωρίς λόγια

2012-02-14T10:30:00.000+02:00

Francesco Hayez

Henri de Toulouse-Lautrec

Edvard Munch

Gustav Klimt

Νικηφόρος Λύτρας

Roy Lichenstein

Της χθεσινής μέρας.

2012-02-13T11:40:00.000+02:00

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην ξεχάσει κανείς ποτέ τη χθεσινή μέρα. Υπάρχουν άπειροι λόγοι για να οργίζεται κανείς για τα της χθεσινής μέρας. Ο κάθε ένας από αυτούς έχει το δικό του ειδικό βάρος και η οργή που προκαλεί, τη δική της υφή. Δεν τους ξεχωρίζω. Δεν αφήνω κάποιους στην άκρη, επιλέγοντας να θυμάμαι μόνο τους υπόλοιπους. Τους κρατάω όλους στη μνήμη μου και τις εικόνες τους -ή τουλάχιστον κάποιες από αυτές- τις ανεβάζω εδώ.

Ο Χιονάνθρωπος της Πλατείας

2012-02-12T11:11:00.000+02:00

Άμαφτιάχνεις χιονάνθρωπο, Φλεβάρη του2012, δεν τον κάνεις όπως τους κάναμεπαλιά: χοντρούς, μονολιθικούς κι ανέμελουςμε σκουφάκι στο κεφάλι, κασκόλ στολαιμό και ένα καρότο για μύτη. Έτσι τουςκάναμε σε άλλες εποχές. Σήμερα, στηνεποχή της κρίσης, ακόμα κι οι χιονάνθρωποιέχουν αλλάξει. Όχι γιατί άλλαξε το χιόνι,μα γιατί οι συνθήκες άλλαξαν εμάς.

Στηνεποχή της κρίσης οι χιονάνθρωποι γίνονται λεπτοί, ξεφεύγουν από τη στατικότητα-θαρρείς κι ετοιμάζονται να κάνουν έναβήμα μπρος, να ορμήσουν ακάθεκτοι. Στοκεφάλι τους, εκεί που έμπαινε το σκουφάκιπαλιά, σήμερα βάζουν μερικά ξυλαράκιακι έτσι φαντάζουν μαλλιά που έχουνσηκωθεί. Τα μάτια -δυο κάρβουνα- ορθάνοιχτακαι το στόμα, πάλι με κάρβουνο, ανοιχτόσαν να φωνάζει. Τα χέρια -όσο και να μηνπροσφέρεται η πρώτη ύλη για κάτι τέτοιο-ξεχωρίζουν από τον κορμό και σηκώνονταιψηλά σε μια στάση γεμάτη ένταση. Μιαστάση ανάμεσα στην έκταση και τηνανάταση.

Μηνξεγελαστείς κι εσύ όπως εγώ στηναρχή και σταθείς στα σηκωμένα χέρια καιστα μικρά στήθη με πέτρες ρώγες καιπεις: “Μα για δες πόσο θυμίζει εκείνο τοπήλινο ειδώλιο του 12ου π. Χ. αιώνα πουβρέθηκε στην ακρόπολη της Τίρυνθας καιπιθανώς εικονίζει γυναικεία μορφή μετα χέρια σε στάση επίκλησης!” Και βέβαια, ούτεστιγμή να μη σου περάσει η σκέψη ότι η στάσητου εκφράζει απελπισία ή απόγνωση.

Αυτός ο χιονάνθρωπος που έφτιαξαν παιδιά στην πλατεία της μικρής μας πόλης θα στέκει εκεί ακλόνητος μέχρι να λιώσει, μέχρι να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Η στάση του δεν είναι παρά έκφραση οργής. Είναι η αγανάκτιση που απέκτησε υπόσταση με μοναδικό υλικό το χιόνι.

Να σου πω και το τελευταίο που μόλις τώρα παρατήρησα; Είναι στραμμένος προς τον νότο. Κοιτάζει προς τα εκεί που σήμερα παίρνουν μεγάλες αποφάσεις. Για το μέλλον μας.

Μαρτύριον

2012-02-08T19:07:00.000+02:00

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους

(Martyrdomof St. Hippolytus

DiericBouts ca.1470-1475)

Η εφαρμογή των μέτρων της Τρόικας

(TheMartyrdom of St Lawrence, 1190s

Illuminationon parchment

KoninklijkeBibliotheek, Den Haag)

Οι δανειστές επιβάλλουν επώδυνα μέτρα.

(Stoningof St. Stephen Fromthe NurembergChronicle.)

Οι στρατιές των ανέργων

(BOUTS,Dieric the Elder Hell 1450

Muséedes Beaux-Arts, Lille)

Ζεύγος Ελλήνων μισθωτών 2012

(TheDead Lovers by MatthiasGrünewald (1470- 1528)

Η Ελλάδα μετά την Τρόικα

TheDragon of Vittore Carpaccio’s

“St. George and the Dragon”(1502)

όλεςοι εικόνες από εδω

Κοντσέρτο για ταράνδους

2012-02-06T12:00:00.000+02:00

Στοδεύτερο μέρος, στοAdagiodi molto, πρέπει να με πήρε ο ύπνος. Είχαγείρει από ώρα νυσταγμένος κοιτάζονταςέξω. Ήταν ζεστά μέσα στο λεωφορείο,οSibeliusαπότο πρωί έπαιζε στα ηχείακι έξω, έτρεχε προς τα πίσω το τοπίο: μιαατέλειωτη επίπεδη χιονισμένη επιφάνειακαι πού και πού, στο βάθος μερικές συστάδες δέντρων να σπάνε τη μονοτονία. “...η ατέλειωτη παγωμένη στέπα...”στριφογύριζε διαρκώς στο μυαλό μου ηφράση από τις Νεκρές Ψυχές του Νικολάι Γκογκολ ως η πιοκατάλληλη να περιγράψει αυτό που έβλεπα.Κάποιαστιγμή πρέπει να ακούμπησα στο τζάμικαι να αποκοιμήθηκα.

Είχαμεσηκωθεί αξημέρωτα για αυτή την εκδρομήαπό το OulouστοRovaniemi. Εικοσιτέσσερειςφοιτητές, Έλληνες και Φινλανδοί και τρεις καθηγητές που μας συνόδευαν. Ουδράργυορς ήταν στους μείον 29. Μαύρηνύχτα μέχρι τις δέκα το πρωί και μετά άρχισε να αχνοφαίνεται ένα διστακτικόφως που ξέραμε -από τις μέρες πουείμασταν ήδη εκεί- ότι θα διαρκούσε τοπολύ μέχρι τις δύο το μεσημέρι. Εκείνητη μέρα όμως ήμασταν τυχεροί γιατί προςτο μεσημέρι ανέτειλε ένας ανέλπισταλαμπρός ήλιος.

Μεξύπνησαν τα τύμπανα της αρχής του τρίτουμέρους, αλλά άνοιξα τα μάτια μόνο ότανένιωσα μια απροσδιόριστη κίνηση ακριβώς έξω από τοπαράθυρό μου. Ήταν ένα μεγάλο κοπάδιταράνδων μοιρασμένο που έτρεχεπαράλληλα με το λεωφορείο και από τιςδυο πλευρές. Κάλπαζαν στο ρυθμό του Allegro ma non tanto και τα δυο ρεύματα της αγέλης μόλιςπροσπερνούσαν το λεωφορείο ενώνοντανμπροστά σε ένα, που συνέχιζε να τρέχειστο δρόμο. Αν αυτή η μοναδική σκηνήπροερχόταν από ταινία, σίγουρα το τρίτομέρος από το κοντσέρτο για βιολί τουSibeliusθα ήταν το soundtrackτης. Κι έτσι όπως συνήθως συγκρίνουμε τοπρωτόγνωρο με τις μέχρι εκείνη τη στιγμή εμπειρίες μας, αυτόματα θυμήθηκα δελφίνια σε τέλειο σχηματισμόνα κολυμπάνε ακολουθώντας βάρκα στανερά του Αιγαίου.

Άρπαξατη φωτογραφική μου μηχανή, μια PendaxK 1000, ηρωικήσύντροφο των ταξιδιών, απλή και εύχρηστη,ανθεκτική στις πιο αντίξοες καιρικέςσυνθήκες κι όπως ήμουν, μόνο με έναπουκάμισο, ζήτησα στον οδηγό να σταματήσει.Ελάττωσε μαλακά την ταχύτητα -έτρεχεμε εξήντα χωρίς αλυσίδες σε ένα άδειοαπό οχήματα δρόμο που είχε τουλάχιστονδεκαπέντε πόντους χιόνι- σταμάτησε και άνοιξε γελώντας τηνμπροστινή πόρτα. Οι τελευταίοι τουκοπαδιού, πέρασαν μπροστά μου. Θαμπορούσα, έτσι να έκανα το χέρι, να τουςαγγίξω. Θυμάμαι τη μυρωδιά τους, τα χνώτα τους να αχνίζουν στον παγωμένο αέρακαι αυτόν το μοναδικό ήχο του καλπασμούτους πάνω στο φρέσκο χιόνι.

Άρχισαμε δυσκολία να τρέχω πίσω τους, νασταματάω για δευτερόλεπτα να φωτογραφίζωκαι να συνεχίζω το τρέξιμο μέχρι τηστιγμή που άκουσα πίσω μου τον Άρη ναφωνάζει: “Κάνελίγο άκρη!”Γύρισα και τον είδα να τρέχει με τηνβιντεοκάμερα. Ήταν κι αυτός μόνο με έναπουλόβερ αλλά είχε προλάβει να βάλει το κασκόλ του. Λίγο πιο πίσω, το λεωφορείομας ακολουθούσε με πολύ χαμηλή ταχύτητα.Νομιζω πως διέκρινα τον οδηγό να γελάειμε τους “τρελούςέλληνες”.Έκανα άκρη για να αφήσω ελεύθερο τοπεδίο στο φακό του φίλου μου και συνέχισανα τρέχω κυνηγώντας τους ταράνδους.

Δενκρύωνα. Σκεφτόμουν ενθουσιασμένος την καταπληκτική εικόνα που ήμουνσίγουρος ότι θα κατάφερνα να βγάλω: τοκοπάδι, πυκνο σαν ένα σώμα να τρέχειξέφρενα, το τρίχωμά των ταράνδωνανασηκωμένο στον καλπασμό, το χιόνιστον αέρα που σήκωναν οι οπλές και τακέρατα, αυτά τα μεγαλειώδη κέρατα,φωτισμένα από το φως ήλιου που είχεανατείλει, ήταν χαμηλά και έστεκε κόντρα.

Ηαπόσταση που με χώριζε από το κοπάδιολοένα και μεγάλωνε, είχα λαχανιάσεικι άκουγα πίσω μου τον Άρη να συνεχίζει απτόητος. Σταμάτησα όμως σκασμένοςστα γέλια όταν ξαφνικά σκέφτηκα πόσο αστείαθα ήταν η σκηνή για κάποιον παρατηρητή που τηνέβλεπε από απόσταση: ένα κοπάδι ταράνδωννα τρέχει μπροστά, πίσω τους δυο τρελοί σύγχρονοι κυνηγοί να προσπαθούν να τους “πυροβολήσουν”με φωτογραφική μηχανή και βιντεοκάμερακι ακόμα πιο πίσω ένα λεωφορείο.

Αρκετέςμέρες αργότερα, όταν επιστρέψαμε καιεμφάνισα τα φιλμ, διαπίστωσα ότι απόεκείνο με τους ταράνδους δεν είχα ούτεμια καλή φωτογραφία. Οι περισσότερεςθολές -πώς να νετάρεις τρέχοντας;- καιόλες υπερφωτισμένες. Αν ήταν ψηφιακέςίσως κάτι θα μπορούσα να κάνω για νασώσω δυο-τρεις, μα ήταν ακόμα εκείνη ημακρινή εποχή των φίλμ. Το βίντεο τουΆρη ήταν κάπως καλύτερο αλλά κι αυτόπολύ κουνημένο. Πώς να καταφέρεις σταθερόtravelingτρέχονταςστο χιόνι;

Δενμε πειράζει καθόλου που δεν έχω ούτεμια φωτογραφία: ακόμα και σήμερα αν καιέχουν περάσει αρκετά χρόνια από εκείνητη μέρα, αρκεί να κλείσω τα μάτιαακούγοντας το τρίτο μέρος του κοντσέρτουγια βιολί του Sibelius,γιανα δω εκείνο το κοπάδι των ταράνδων νακαλπάζει στο ατέλειωτο χιονισμένο τοπίομε τα κέρατά τους να λάμπουν στον ήλιο.

ΣτηνΧριστίνα Σ,

που μού θύμισε τηνιστορία

καιφυσικά στον φίλο μου

τον Άρη.

Καστοριά Χιονοσκεπής

2012-02-04T17:45:00.000+02:00

Στάση για περισυλλογή

Απογείωση αργυροπελεκάνων

Πλατεία Ειρήνης (Πρώην Βαν Φλιτ)

Τμήμα του τείχους του Ιουστινιανού

Ένας (πολύ χαρούμενος) χιονάνθρωπος

Κοιτάζοντας προς τον ναυτικό όμιλο

Βόρεια παραλία.

"Μισό ψωμί για τα πουλιά, μισό για το σπίτι."

Καστοριανή βάρκα,

χιονισμένη κι εγκιβωτισμένη στον πάγο.

Το χιόνι, γλύπτης των αγαλμάτων παράφορος.

Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης.

1900-1907

Το μνημείο του αφανούς πολεμιστή στην πλατεία Μακεδονομάχων

"Τοις Υπέρ Πατρίδος Πεσούσι"

Προτομή του βασιλέως Παύλου στην οδό Νίκης

Σοκάκι στο Ντολτσό

Μοναχική βάρκα

Αρχοντικό Σκούταρη

Νεοκλασσικό στην οδό Ορεστιάδος

Η εξέδρα όπου γίνεται η ρίψη του σταυρού τα Θεοφάνια

Αρχοντικό Παπατέρπου

Νότια παραλία

Ψῦχος ἀφόρητον, συνιάκι ἄφθονον

2012-02-02T11:33:00.000+02:00

Πώς περιγράφεις το κρύο; Ρωτάω πώς το περιγράφεις, γιατί το να τo αντιμετωπίσεις αυτές τις μέρες μού φαίνεται αδύνατον. Όσο κι όπως να ντυθείς, θα βρει από κάπου να τρυπώσει. “Μπήκα στα 87 και δε θυμάμαι ποτέ τέτοια παγωνιά και μάλιστα για τόσο μεγάλο διάστημα. Έπιασε πριν τα Χριστούγεννα και κρατάει ακόμα...συνέχεια κάτω από το μηδέν.” λέει η θεία μου. Ο θείος, κάθεται ατάραχος στην πολυθρόνα του και το σκέφτεται κάτω από τα πυκνά ατίθασα φρύδια του. Είχε πρόσφατα μια “μικρή περιπέτεια υγείας” όπως λέει ο ίδιος - “πήγε στον άλλο κόσμο και γύρισε” λένε οι υπόλοιποι- και φυσικά δεν τον άφησαν να βγει έξω, οπότε δεν μπορεί να συγκρίνει αυτόν το φετινό χειμώνα με κάποιον από τους προηγούμενους 99 της ζωής του.

Ένας άλλος θείος, πολύ μικρότερος (77) αντί άλλης κουβέντας για το κρύο, μού δίνει το σημειωματάριο του παππού του. Στην πρώτη σελίδα διαβάζω με τα ωραία καλλιγραφικά γράμματα μιας άλλης εποχής που απέχει από το σήμερα ακριβώς εκατό χρόνια:

Καθημεριναὶ εἰσπράξεις

Φαρμακείου

ἐκ συνταγῶν

Το ξεφυλλίζω με δέος. Οι καταχωρίσεις είναι ανά μήνα. Ανάμεσα στο Δεκέμβρη του 1911 και στο Γενάρη του 1912 ο παππούς αφιερώνει μια ολόκληρη σελίδα στη σημείωση: “Τῇ 31ῃ Δεκεμβρίου τὸ θερμόμετρον κατῆλθε εἰς τοὺς -13 βαθμοὺς τῇ δὲ ἑπομένῃ 1ῃ Ἰανουαρίου 1912 εἰς τοὺς -17. Ψῦχος ἀφόρητον, συνιάκι* ἄφθονον.”

Προχθές η βόλτα γύρω από την παγωμένη λίμνη -ειδικά στη βορινή παραλία- ήταν σωστό μαρτύριο. Τις προηγούμενες μέρες χιόνιζε λίγο το βράδυ, το βλέπαμε το πρωί, το έβλεπε κι ο ήλιος -αυτός με τα δόντια- και το έλιωνε. Η παγωνιά πάντως, εδώ αμετακίνητη. Εγκαταστάθηκε για τα καλά. Πάνω στον πάγο βολτάρουν κύκνοι, πάπιες, αργυροπελεκάνοι, σφυριχατάρια, αργυροτσιχνιάδες. Κουρινασμένα, φαίνεται να κρυώνουν κι αυτά, μα την άλλη στιγμή σηκώνονται και βουτάνε στα νερά. Ή πετάνε και χάνονται προς την κατεύθυνση που ξεχωρίζουν οι κάτασπρες κορυφές της Πίνδου.

Το ροκάνι -ήχος του πάγου που σπάει- υπόκωφος, ανατριχιαστικός μού θύμιζε ιστορίες που άκουσα παιδί και τις νόμιζα ξεχασμένες. Τις διαδρομές πάνω σε βαριά κάρα, φορτωμένα από την Καστοριά μέχρι τα αντικρινά χωριά Μαύροβο και Πολυκάρπη. Τις Κυριακάτικες βόλτες με τα καλά τους πάνω στο πάγο -κυρίως πριν τον πόλεμο. Με τα παιδιά να χαίρονται τις σάνιες, τα ξύλινα αυτοσχέδια έλκυθρά τους. Εκείνη τη εποχή πρέπει να έγινε κι ένα φοβερό δυστύχημα: ράγισε πρώτα και μετά άνοιξε ο πάγος. Η λίμνη κατάπιε έναν κουλουρτζή που έτυχε να είναι σε αυτό το σημείο κι ύστερα έκλεισε ο πάγος αφήνοντας έξω, μόνο το ταψί με τα κουλούρια που μετέφερε στο κεφάλι του ο άτυχος βιοπαλαιστής. Μέσα σε δευτερόλεπτα, μπροστά στα έντρομα βλέμματα των παρεβρισκόμενων που δεν μπορούσαν να βοηθήσουν.

“Ρε συ! Είσαι παγωμένος..” είπε ο φίλος μου ο Σάκης μόλις τον χαιρέτησα.”Εσείς οι Αθηναίοι φαίνεται ότι δεν αντέχετε καθόλου το κρύο” συνέχισε καθώς έβαζε ένα μεγάλο κούτσουρο στην ξυλόσομπα στο εργαστήριο γουναρικής. Άφησε το γάζωμα κι έκανε καφέ. Έβαλε και γλυκό του κουταλιού κολοκύθα. “Εμείς οι Αθηναίοι δεν αντέχουμε το κρύο αλλά θυμόμαστε παλιές ιστορίες που εσείς έχετε ξεχάσει” τον πείραξα με τη σειρά μου όταν διαπίστωσα ότι δεν θυμόταν τον κουλουρτζή που χάθηκε κάτω από τον πάγο. Τότε ήταν που σηκώθηκε και έφερε να δω παλιές φωτογραφίες. Ανάμεσά τους κι αυτή του 1923 με τον πατέρα του μικρό πάνω στη σάνια και τον συνονόματο παππού του, τον μακεδονομάχο αριστερά, να επισημαίνει στο μικρό, το σημείο που πρέπει να κοιτάξει.

“Εντυπωσιακό και τρομακτικό” μού έγραψε για το χιόνι χθες αργά το βράδυ ένας φίλος όταν του έστειλα αναφορά για το ύψος του που ήταν 15 πόντοι. “Ούτε εντυπωσιακό ούτε τρομακτικό. Είναι χαλαρωτικό να το βλέπεις να πέφτει. Τα σκεπάζει όλα, τα κάνει ομοιόμορφα, τα εξαφανίζει. Η φύση στα μίνιμαλ της.” του απάντησα κι ύστερα σαν ντόπιος, σκέφτηκα: “Άκου τρομαχτικό! Αθηναίος, τί περιμένεις;”

Σήμερα το πρωί το χιόνι, που δεν έχει σταματήσει από χθες το απόγευμα κάλυψε τα πάντα. Από το παράθυρο υπολογίζω ότι είναι πάνω από 30 εκατοστά και είναι ώρα να ντυθώ και να βγω με το φτυάρι για να καθαρίσω την είσοδο και το πεζοδρόμιο. Μετά, λέω να φτιάξω έναν χιονάνθρωπο.

* συνιάκι, η πάχνη

Φαγιούμ

2012-01-30T11:11:00.000+02:00

Πριναπό μερικές μέρες τηλεφώνησα στονΑλέξανδρο που ζει στο Λονδίνο τα τελευταίαχρόνια. Είναι τρίτος μου ξάδελφος,αγαπημένος σαν πρώτος και πιο πολύακόμα. Κουβεντιάσαμε για ώρα τα δικάμας -όλα αυτά που δε χωρούν εύκολα σεμέηλ- κι ύστερα μού είπε για τον ΑργύρηΧιόνη: “Συγκινητικός. Δεν τον ήξερα.Όταν έρθω το καλοκαίρι θα αναζητήσωποιητικές του συλλογές. Αυτά που είχεςστο μπλογκ μού άρεσαν πολύ.”

Μέχριτο καλοκαίρι μού φάνηκε πολύς καιρόςνα περιμένει κι έτσι την επόμενη τύλιξαδύο συλλογές του ποιητή -από αυτές πουείχα αγοράσει πρόσφατα- και τις ταχυδρόμησα.Όταν τις παρέλαβε μού τηλεφώνησε καιδεν περιορίστηκε σε ένα 'ευχαριστώ' μαθέλησε κι εκείνος να μού συστήσει με τησειρά του έναν ποιητή που ήταν σίγουροςότι αγνοούσα: τον Θοδωρή Ρακόπουλο,συμφοιτητή και φίλο του από τα χρόνιατης Νομικής στην Θεσσαλονίκη. “...γενικώςσαρώνει ο Τεό, όλοι οι ποιητικοί κύκλοιγια αυτόν μιλάνε...” πρόσθεσε κιεπιβεβαιώθηκε λίγες μέρες αργότεραόταν ανακοινώθηκαν τα Κρατικά ΒραβείαΛογοτεχνίας. “Το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενουσυγγραφέα, απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείαςστον Mιχάλη Γεννάρη για το έργο του μετίτλο «Πρίγκιπες και δολοφόνοι», εκδόσειςΊνδικτος και στον Θοδωρή Ρακόπουλο γιατο έργο του με τίτλο «Φαγιούμ», εκδόσειςΜανδραγόρας.”

Εκείνητη μέρα έλαβα μήνυμα από τον Αλέξανδρο,μια σειρά όλη κι όλη, που έλεγε να περάσωαπό το πατρικό του. Τα κατάφερα μόλιςχθες. Εκτός από το βραστό της θείας μουστο κυριακάτικο τραπέζι -βάλσαμο στοκρύο- με περίμενε η πρώτη ποιητικήσυλλογή του Ρακόπουλου. Τη διάβασαβιαστικά χθες το βράδυ και σήμερα, καθώς σκέφτηκα ότι η ποίηση πρέπει ναμοιράζεται, διάλεξα κι αντέγραψα εδώτρια από τα ποιήματα του “Φαγιούμ”.

Χωρίςλόγια

(λεζάντασε ποίημα)

Είναιορατό εδώ το ύφος της

ψαύσιμοσχεδόν,

αναγνωρίσημο·ολόδικό της.

Τηνκαταλαβαίνεις στους αρμούς,

στιςσυρραφές νιώθεις τα θροϊσματα

τονήμα το ύφασμα το ρούχο φέρουν

τοαόρατο που είχε το μελάνι της γραφήςτης.

Πέρασεαφήνοντας

έκκριμάτης πίσω λέξεις.

Απόαυτές ανάδρομα τραβώντας

βρεθήκαμεσε αυτό το άνοιγμα: εδώ

τοτοπίο ισορροπούσε μετέωρο

ηοποιαδήποτε ανθρωπογενής προσθήκη

θαμπορούσε να το χαλάσει

γιαυτό και το διασχίσαμε με την ανάσακρατημένη

ωσότουεξωκείλαμε σε

αυτό

εδώτο ποίημα-

Ακολουθούνυπογραφές.

Πράσινηκάρτα

ολόκληρηη πολη μικρή περιοχή

τρέχειεπιτέλους μόνος αμαρκάριστος

καιντριμπλάρει τους αμυντικούς

τηςόποιας εστίας

έχειαγκαλιάσει τώρα στις εξέδρες το κοινό

μαζεύεταιη ομάδα πάνω του

κάποιοιδακρυσμένοι απότομα

ακούγονταισειρήνες

κάποιοςτου τραβολογά τη φανέλα

-αίμαστους ώμους· κέρμα απο την κερκίδα-

ένστολοςσαν διαιτητής

προσπέρασελέει τους επόπτες γραμμών

χιλιόμετραπιο πάνω έχει βγει οφ-σάιντ

έτρεχεσε λάθος γήπεδο είπαν άλλοι

κοντάστις θέσεις των επισήμων

δενπρόλαβε να τραγουδήσει τον ύμνο

στηναρχή

τονπήρανε μεταγραφή είκοσι ευρώ τη μέρα,

δανεικόαπό κάπου στην Β` κατηγορία.

Σχισμένο

Υπάρχει ένας

πολύπερι γραφικός

τρόποςνα μου δείξεις

πόσοπολύ με περιφρονείς

γιατιλοιπόν διαλέγεις

αλληλο γραφία

ότανμπορείς να φτύσεις

κατά μουτρα

γιατίαπλώς σαλιώνεις

τογραμ ματόσημο;

Μία σμα

εργο δότη

σχίζειςτη φωνή μου

στα δύο

σαν ένα

γράμ μα

Διαβάστε ακόμα:

Εθελοντής μικρού μήκους και

Ανέκδοτα ποιήματα

Δίδυμη ουλή

2012-01-28T10:45:00.000+02:00

ΤονΚοσμά τον βλέπω συχνά. Συνήθως κινείταισαν κομπάρσος σε δεύτερο πλάνο. Είμαιμε κάποιους -άλλους κάθε φορά- κιεκείνος περνάει στο βάθος σε μιααπροσδιόριστη ηλικία με τα χέρια στιςτσέπες και κάπως σκυφτός. Μόλις τονδιακρίνω τού κάνω νόημα: “τελειώνωμε αυτούς κι έρχομαι...” κι εκείνοςμού απαντά με μια απλή κίνηση του κεφαλιού“κάνε δουλειά σου” ή κάτι σαν “μη σε νοιάζει, εγώ μπορώ να περιμένω”.Μετά από λίγο όμως, όταν πια αφήνω τουςάλλους και πάω προς το μέρος του, εκείνοςέχει χαθεί ή στην καλύτερη περίπτωση,μόλις που διακρίνω τη φιγούρα του νααπομακρύνεται και μένω μόνος μέχρι τοτέλος.

Άλλοτεπάλι, είμαστε από την αρχή οι δυο μαςκαι μιλάμε όπως παλιά. Δεν ξέρω αν λέμετα ίδια κάθε φορά, πάντως μιλάμε, ηκουβέντα μας έχει ενδιαφέρον και συνήθωςμεγάλη διάρκεια. Μερικές φορές σκέφτομαιότι μπορεί να έχω λαθέψει, να μην είναιεκείνος, με πιάνει αγωνία και τότεπροσπαθώ με τρόπο, χωρίς να με καταλάβεινα διακρίνω στο δείκτη του αριστερούτου χεριού αν υπάρχει η μικρή ουλή. Ότανκαταφέρνω να τη δω, μόλις τεθεί το βλέμμαμου επί τον τύπον, ανακουφίζομαιγιατί όπως και να το κάνουμε είναιαβάσταχτο να πάρει άλλος τη θέση δικούσου ανθρώπου· του αδελφού σου. Όσοδιακριτικά και να κοιτάξω πάντως, εκείνος καταλαβαίνει ότι αμφέβαλα, αλλά μόνοεκείνη τη στιγμή που εγώ σιγουρεύομαι,ποτέ πριν· και χαμογελάει, όχι με τοπαλιό του χαμόγελο μα με ένα καινούριο,αλλιώτικο, που κι αυτό όμως με τα χρόνιατο έχω πλέον συνηθίσει.

Χθεςβράδυ τραγουδούσε. Ήμουν μόνος όταν τονάκουσα. Η μελωδία και οι στίχοι μού ήτανάγνωστα αλλά την ίδια στιγμή πολύ οικεία.Ενώ δεν τον είχα ακούσει ποτέ πριν νατραγουδάει ήμουν σίγουρος ότι ήτανεκείνος. Άρχισα να προχωρώ βιαστικάπρος την κατεύθυνση της φωνής. Είχακαιρό να τον συναντήσω κι ήθελα να τουπω τα νέα. Να ζητήσω τη βοήθειά του. Ηένταση που αυξανόταν ήταν σημάδι ότιείχα πάρει το σωστό δρόμο και ότι τονπλησίαζα. Μόλις έστριψα τον είδαακουμπισμένο στον τοίχο της εκκλησίας,ανέμελο, ευδαίμονα να συνεχίζει τοτραγούδι. Ήταν κάπως μονότονο, μα η φωνήτου ήταν βαθιά, σταθερή και σίγουρη.

Στάθηκααπέναντί του με την πλάτη μου ακουμπισμένηστον κορμό της ακακίας. Είδε το ξάφνιασμαπου μού προκαλούσε το τραγούδι και μούέτεινε -κάπως ειρωνικά είναι αλήθεια- το δείκτη του αριστερού χεριού σαν ναμου έλεγε, χωρίς να σταματήσει τοτραγούδι, “εγώ είμαι· δε λάθεψες”. Αντιπαρήλθα την ειρωνεία και σήκωσα το δείκτη του δεξιού μου χεριούεπιδεικνύοντας τη δική μου όμοια ουλή.Σήκωσε το φρύδι σαν να μού έλεγε: “Περιττό.Εγώ ποτέ δεν αμφέβαλλα.”Εκείνη τη στιγμή ντράπηκα ανεξήγηταπολύ -να ανοίξει η γη να με καταπιείήμουν- και κατέβασατο κεφάλι. Μέσα στο σκοτάδι διέκριναμπροστά μου, τρία βήματα από τα παπούτσιαμου, ένα μικρό κομμάτι χωρίς χορτάρι,φρεσκοσκαμμένο χώμα.

Τοσπίτι μου από το σπίτι του Κοσμά μιατρεχάλα δρόμος. Όλη μέρα μαζί. Αχώριστοιστις αυλές μας, στη γειτονιά, στο σχολείο, από τα νήπια μέχρι και το Λύκειο. Εγώκατέβαζα τις ιδέες, που είχαν συνήθωςπηγή έμπευνευσης ένα βιβλίο που είχαδιαβάσει ή μια ταινία που είχα δει.Εκείνος όμως ήταν που μπορούσε να τουςδώσει μορφή και να τις τελειοποιήσει.“Να γίνουμε αδελφοποιτοί” του είχαπει μια μέρα στο δημοτικό. Αυτός δενείχε ανάγκη, είχε αδέλφια, μα έπιασεστον αέρα, τη δικιά μου ανάγκη, τη μοναξιάπου ένιωθα σα μοναχοπαίδι και αμέσως άρχισε να σκέφτεται τι άλλο πέρα απότο αίμα που θα ενώναμε, μπορούσαμε νακάνουμε για να γίνει ακόμα πιο επίσημηη τελετή και πιο γερό το δέσιμο.

Πρώταβρήκε μαχαίρι -ήταν μάλλον αυτό που οπαππούς του είχε για σφάζει τα αρνιά-κι άρχισε να το ακονίζει. Σαν τον παππούτου κι αυτός δοκίμαζε την κόψη της λάμας.Το ακόνιζε και μετά το περνούσε πάνωαπό το νύχι του. Δεν ήταν ευχαριστημένοςαπό το αποτέλεσμα και συνέχισε τοακόνισμα μέχρι που το μαχαίρι χάραξετο νύχι του κι άφησε μια ευδιάκριτηγραμμή. Ύστερα για μέρες προσπαθούσενα γράψει τον όρκο που λέγαμε και θαμας έδενε μια για πάντα με σφραγίδα τοίδιο μας το αίμα. Όταν τελείωσε και μετον όρκο κι ενώ εγώ βιαζόμουν ναπροχωρήσουμε, μού είπε ότι έπρεπε ναπεριμένουμε μέχρι να γεμίσει το φεγγάρι.“Μόνο αν γίνουν με πανσέληνο πιάνουναυτά τα πράγματα” είπε λες κι ήταν παράδοση αιώνων που ήξερε πολύκαλά κι όχι ένα ακόμα παιχνίδι. Φυσικά δεν έφερα καμία αντίρρηση.

Ότανήρθε η κατάλληλη νύχτα, ξεφύγαμε από τους άλλους που παίζανε κρυφτό χωρίςνα μας πάρουν είδηση και τρυπώσαμε στηναυλή της εκκλησίας. Πήγαμε στην αγαπημένημας γωνιά, στην πλαϊνή πλευρά, εκεί πουήταν η ακακία που σκαρφαλώναμε από νήπιαπεριτριγυρισμένη από ψηλούς καλοκουρεμένουςθάμνους. Έβγαλε από την τσέπη το χαρτίμε τους όρκους που τους είχαμε μάθειαπέξω κι ανακατωτά με τις πρόβες πουείχαμε κάνει στο υπόγειο του σπιτιούμου. Μου έδωσε το χαρτί κι ύστερα σήκωσελίγο τη μπλούζα του και έβγαλε το μαχαίριπου είχε μισοχωμένο στο παντελόνι του.Είδα ότι είχε τυλίξει προσεκτικά τηλάμα με μια άσπρη πετσέτα από το σπίτι.Το ξετύλιξε αργά με κοίταξε και ρώτησε:“Έτοιμος;” Δεν περίμενε απάντηση.Έσκυψε κι έκοψε πρώτος το δάχτυλο τουμε μια απλή και σίγουρη κίνηση.

Θυμάμαιτη ζάλη που ένοιωσα βλέποντας το αίματου να ξεπηδάει πηχτό. Τρόμαξα, μα δε μεέπαιρνε να κάνω πίσω. Πήρα το μαχαίριμε το αριστερό, ακούμπησα τη ματωμένημύτη της λάμας στο δείκτη του δεξιούμου χεριού, έκλεισα τα μάτια και τοπάτησα, διστακτικά στην αρχή και μετάδυνατά. Η ανατριχίλα πιο πολύ από τονπόνο, με έκανε να ανοίξω τα μάτια. Έμεινα όμως μαρμαρωμένος. Δεν ήταν τόσο το αίμα - είχαμε συνηθήσει να το βλέπουμεστα ρημαγμένα μας γόνατα- όσο οι φυλλωσιέςπου σάλευαν, οι τρομερές σκιές κάτω απότο φως του φεγγαριού κι οι μακρινέςφωνές των άλλων παιδιών που μας έψαχναννομίζοντας ότι είχαμε κρυφτεί γιαπαιχνίδι.

Έβαλετο ματωμένο του δάχτυλο πάνω στο δικόμου -ακριβώς όπως είχε σκεφτεί τιςπροηγούμενες μέρες που οργάνωνε τηντελετή κι άρχισε να λέει τον όρκο.Ψιθυριστά αλλά με σταθερή επίσημη φωνή. Έτσιαποφασιστικός που ήταν, συνήλθα κιάρχισα κι εγώ να λέω μαζί του. Οι πρόβεςπου είχαμε κάνει δεν βοήθησαν και πολύ.Δεν είμασταν ακριβώς “μια φωνή”όπως έπρεπε, γιατί μέσα στην ταραχή μουμπέρδευα τα λόγια. Μια στιγμή με κοίταξετόσο αυστηρά και κόντεψα να γελάσω γιατίείχε ακριβώς το βλέμμα της δασκάλας μαςόταν μας έπιανε αδιάβαστους.

Όταντελειώσαμε με τον όρκο, βάλαμε κάτω τοχαρτί-μια διλπή σελίδα βγαλμένη από τημέση του τετραδίου της έκθεσης- καιπατήσαμε συγχρόνως τα δάχτυλά μας στοκάτω μέρος που τελειώνε το κείμενο,εκεί που ήταν γραμμένα δίπλα -δίπλα ταονόματά μας. Ύστερα περιμέναμε ναστεγνώσει το αίμα για να το διπλώσουμε,να το κάνουμε τόσο μικρό ώστε να χωράεισε ένα άδειο σπιρτόκουτο.

Τομόνο που δεν είχε σκεφτεί ο Κοσμάς ήτανπού θα θάβαμε το σπιρτόκουτο. “Εδώ”του είπα “κάτω από την ακακία”.Δοκιμάσαμε κοντά στον κορμό, μα ήταναδύνατον να σκάψουμε. Τότε σκεφτήκαμενα δοκιμάσουμε λίγο πιο πέρα που δεν θαείχε ρίζες και το χώμα θα ήταν πιο μαλακό.Άρχισα να σκάβω με τα χέρια σε ένα τυχαίοσημείο, προχωρούσα καλά μα με σταμάτησε.“Πρέπει να ξέρουμε πού ακριβώς θα τοβάλουμε.” Πάλι είχε δίκιο. “Ναμετρήσουμε τρια βήματα από την ακακία...”πρότεινα “...και μετά να κάνουμε χάρτη.Το χάρτη του όρκου...”. Του φάνηκεκαλή η ιδέα μου αλλά έβαλε την τελευταίακαι καθοριστική πινελιά. “Θα μετρήσουμετρία βήματα από τον κορμό προς τη μεριάπου είναι το ιερό”.

Ακούμπησεστον κορμό κι από κει γυρισμένος προςτο ιερό της εκκλησίας έκανε τρία βήματα.Σταμάτησε στο τελευταίο και μου έκανενόημα να βάλω σημάδι σε εκείνο το σημείο.Κάρφωσα το μαχαίρι στο χώμα, ακριβώςεκεί που τελείωνε το πέδηλό του. Θυμάμαιότι για μια στιγμή πριν σκύψω, είχασκεφτεί να το ρίξω από μακριά, όπωςακριβώς κάναμε με τα σουγιαδάκια μας.Κι αυτό σε ταινία το είχαμε δει. Μιαταινία με πειρατές που μας άρεσε πολύκαι το δοκιμάζαμε με μανία στην παλιάπόρτα του υπογείου. Είχαμε κάνει μάλισταένα κύκλο με κιμωλία και προσπαθούσαμεόχι μόνο να καρφωθούν τα σουγιαδάκιαμας αλλά να είναι μέσα στον κύκλο.

Εκείνητη νύχτα όμως φοβήθηκα ότι μπορεί νααστοχήσω και να του κόψω κανένα δάχτυλο. Έτσι κάρφωσα το μαχαίρι προσεκτικά,σύρριζα στη σόλα από το πέδηλό του.Ύστερα, ξεριζώσαμε πρώτα τα χόρτα καιμετά σκάψαμε μια αρκετά βαθιά τρύπα.Βάλαμε μέσα το σπιρτόκουτο με τιςδιπλωμένες σελίδες -πόσο ματωμένοήταν το κουτί- το σκεπάσαμε με χώμακαι το πατήσαμε καλά καλά. Το σημείο όμως,ακόμα και μέσα στη νύχτα, φαινόταν. Αντο έβρισκε κανείς οι όρκοι θα έχαναν τηδύναμή τους. Μαζέψαμε τα ξεριζωμέναχόρτα και τα βάλαμε από πάνω προσεκτικάμέχρι που τα ίχνη της ταφής καλύφθηκανεντελώς.

Οιφωνές των άλλων παιδιών δεν ακουγότανπια, ούτε οι τρεχάλες τους στα σοκάκιατης γειτονιάς. Καθίσαμε λαχανισμένοιμε πλάτη στον κορμό της ακακίας χωρίςνα μιλάμε. Τα χέρια μας ήταν γεμάτα χώμα.Από τα δάχτυλά μας έτρεχε ακόμα αίμα.Ήταν σίγουρο ότι θα μας τις έβρεχαν ανπηγαίναμε έτσι στα σπίτια μας. Σκουπιστήκαμεόσο καλύτερα μπορούσαμε με την άσπρηπετσέτα. Σκουπίσαμε και το μαχαίρι. Τοαίμα όμως συνέχιζε να στάζει. Τότε οΚοσμάς έβγαλε ένα τσιγάρο από την τσέπητου και τρόμαξα γιατί νόμιζα ότι η τελετήπεριλάμβανε και κάπνισμα- πράγμα πουδεν μου είχε πει από την αρχή. “Εγώδεν θα καπνίσω” του ξεκαθάρισα.“Έχω δοκιμάσει και δε μ` άρεσε καθόλου”.Με σκούντηξε γελώντας και μου εξήγησεότι θα βάζαμε καπνό στις πληγές μας γιανα σταματήσει το αίμα. “Έτσι κάνει οπατέρας μου όταν κόβεται στο ξύρισμα”είπε και θυμήθηκα ότι κι ο δικός μουέκανε το ίδιο, αλλά ποτέ δεν θα είχασκεφτεί να πάρω μαζί μου τσιγάρο γιατην περίπτωση που κοβόμασταν πολύ καιδε σταματούσε το αίμα. Σάλιωσε το τσιγάροκατά μήκος, κι ύστερα προσεκτικά με τονύχι του άνοιξε το χαρτί. Πήρε καπνό καιμού έβαλε πάνω στο δάχτυλο. Το αίμασταμάτησε αμέσως. Μετά έβαλε και στοδικό του.

Μείναμε έτσι να κοιτάζουμεμια τα δάχτυλά μας και μια το φεγγάριπου ήταν πια ψηλά. Μετά από λίγο ακούσαμετις μανάδες μας να φωνάζουν ότι είχεπάει έντεκα η ώρα και να τσακιστούμε ναγυρίσουμε στα σπίτια μας. Πρώτα ακούστηκε η μάνα του από μακριά κι αμέσως μετά-ούτε συνεννοημένες να ήταν- η δική μουαπό το μπαλκόνι του σπιτιού μας που ήταν ακριβώς απέναντι από την εκκλησία. Σηκωθήκαμε,δώσαμε τα χέρια σα μεγάλοι, αγκαλιαστήκαμε,χτυπώντα ο ένας την πλάτη του άλλου κιείπαμε συχρόνως: “Αδελφέ μου” κιεπίσημα πια. Ο Κοσμάς λίγο πριν χωρίσουμεσυμπλήρωσε: “...και όπως είπαμε:τσιμουδιά. Σε κανέναν” κάνοντας τηχαρακτηριστική κίνηση, “φερμουάρ στοστόμα”.

Στεκόμουνδιαλυμένος σε χίλια κομμάτια δίπλαστα αδέλφια του, διαλυμένα κι αυτά, μεμαύρα κοστούμια, άβολα, όλοι μας μιαβουβή σειρά με κόκκινα μάτια μπροστάτου, μέσα στους θρήνους που τράνταζαντην εκκλησία, όταν μού ήρθαν στο νου ταλόγια του: “Κι όποιος από τους δυό μαςπεθάνει πρώτος” έγραφε στο τέλος τοχαρτί με τους όρκους “τρεις φορές θαφανερωθεί στον άλλον. Θα φανερωθείμπροστά του ζωντανός, για να τον βοηθήσειμόλις καταλάβει ότι είναι σε μεγάληδυσκολία και θα τον σώσει από το κακό.”

“Πώςτο σκέφτηκες ρε Κοσμά;” αναρωτιόμουνσφίγγοντας τα χέρια που είχαν χάσει τοαίμα κι είχαν ασπρίσει, δαγκώνοντας ταχείλη μου μη και μού ξεφύγει η κραυγήπου γέμιζε μέσα μου και με έπνιγε, μηξεφύγει και βγει να συναντήσει τιςσπαραχτικές κραυγές της μάνας του.“Πώς σκέφτηκες αδελφέ μου, το θάνατο, δεκάχρονο αγόρι και τον έβαλες μέσαστους όρκους μας” ανάρωτιόμουνβλέποντάς τον μπροστά μας χλωμό κιασάλευτο, νεκροστολισμένο στα 27 τουχρόνια.

Στοναριστερό μου ώμο η κάσα. Παραπατούσαόχι από το βάρος, αλλά από τη μυρωδιάαπο τις άσπρες βιολέτες που τον σκέπαζαν.Με το δεξί χάιδευα το ξύλο. Όχι με όλητην παλάμη, μα μόνο με το σημαδεμένοδείκτη του αριστερού. Έσερνα μπρος -πίσωπάνω στο ξύλο, αυτή τη δίδυμη ουλή πουχάραξα ύστερα από εκείνον με το ακονισμένομαχαίρι του παππού του, την νύχτα πουγίναμε αδελφοποιτοί. Τη δίδυμη ουλή που είχεχάσει πια το ταίρι της. Στρίβοντας ηπομπή στα πλάγια της εκκλησίας, έπεσετο μάτι μου στην ακακία. Είχε θεριέψειπια κι έκρυβε τη μισή πλευρά. Στεκότανασάλευτη μα τη στιγμή που ο Κοσμάςπερνούσε από μπροστά της πάνω στους ώμους μας γαλήνιος, σηκώθηκε ξαφνικός αέραςκι είδα τα κλαδιά να κουνιούνται τρελά,τα φύλλα της ανταριασμένα να σπαρταράνε κι κατάλαβα -σαν να ήταν το πιο φυσικόπράγμα στον κόσμο- πως δεν ήταν παρά ηψυχή του που μού έστελνε σήμα από τονΠαράδεισο.

ΤονΚοσμά τον βλέπω συχνά στον ύπνο μου.Συνήθως κινείται σαν κομπάρσος σεδεύτερο πλάνο, σε μια απροσδιόριστηηλικία με τα χέρια στις τσέπες και κάπωςσκυφτός. Όταν πάω να τον συναντήσω έχειχαθεί ή στην καλύτερη περίπτωση, μόλιςπου διακρίνω τη φιγούρα του να απομακρύνεταικαι μένω μόνος μέχρι το τέλος. Άλλοτεπάλι, είμαστε από την αρχή οι δυο μαςκαι μιλάμε όπως παλιά. Μερικές φορέςδεν είμαι σίγουρος ότι είναι αυτός καιψάχνω την απόδειξη στον αριστερό τουδείκτη. Χθες βράδυ τον είδα να μουτραγουδάει. Χθες, δεν αμφέβαλα καθόλου,παρ` όλο που δεν τον είχα ακούσει ποτέπριν, ούτε ζωντανό ούτε πεθαμένο, νατραγουδάει. Το κατάλαβε και για να μεκοροϊδέψει μού έδειξε την ουλή του.Ήθελα να του μιλήσω, να του πω τα νέα, ναζητήσω βοήθεια μα εκείνος δεν έλεγε νασταματήσει το τραγούδι. Αν δεν ξυπνούσαιδρωμένος εκείνη την ώρα, αν συνέχιζετο όνειρο θα του φώναζα: “Γιατί δεφανερώνεσαι επιτέλους να με βοηθήσεις;Ξέχασες τον όρκο που δώσαμε; Δεν τοζήτησα εγώ. Εσύ το έγραψες Κοσμά. Άσελοιπόν το τραγούδι και φανερώσου!”

Τοξέρω πως ακούγεται περίεργο. Μα πώς νατο εξηγήσω καλύτερα; Όταν είδα την ακακίανα σαλεύει στο πέρασμα της νεκρικήςπομπής πίστεψα πως ο Κοσμάς βρήκε αυτόντον τρόπο για να επιβεβαιώσει τον όρκομας. Ειδικά το τελευταίο μέρος του. Απόκει κι έπειτα, στα ζόρια, χωρίς να τοκαταλαβαίνω έλεγα μέσα μου πως δεν έχωτίποτα να φοβάμαι αφού σαν καταλάβειαπό κει ψηλά που είναι ότι χρειάζομαιβοήθεια, θα φανερωθεί ολοζώντανοςμπροστά μου και θα με σώσει από το κακό.Το όποιο κακό με έχει βρει.

Δενήταν λίγες οι στιγμές στα χρόνια που ακολούθησαν που τον περίμενα -με μιασιγουριά που ντρέπομαι να ομολογήσω.Δεν εμφανίστηκε ποτέ. Δεν είναι όμωςότι αθέτησε τον όρκο του. Εκείνος, απόκει πάνω ήξερε καλά ότι η δυσκολία πουείχα μπροστά μου δεν ήταν και τόσομεγάλη. Ήταν βέβαιος κάθε φορά ότιμπορούσα μια χαρά να τα βγάλω πέρα μόνοςμου και δεν χρειαζόταν να κάνει τόσοδρόμο από τον άλλο κόσμο και να μούφανερωθεί. Ούτε να κάψει μια από τιςτρεις πολύτιμες φορές που μού είχε μετο αίμα του ορκιστεί ότι θα με βοηθούσε.

Σήμεραπαρηγοριέμαι σαν σκέφτομαι ότι ο Κοσμάς, χθες βράδυ έμεινε εκεί, στον τοίχο τηςεκκλησίας, ευδαίμονας, να μούτραγουδάει. Ξέρω ότι για να μην εμφανιστεί κι αυτή η δυσκολία θα περάσει. Αλλά είμαισίγουρος πως άμα έρθουν πραγματικάμεγάλα ζόρια – και μόνο τότε- ο αδελφόςμου θα φανερωθεί και θα με συντρέξει.

Σωτήρης Σόρογκας- Η ποιητική της φθοράς

2012-01-25T10:01:00.000+02:00

“Ωςμια εγωιστική υποχρέωση για την οποίαοφείλει να απολογηθεί, αισθάνεται οζωγράφος Σωτήρης Σόρογκας την αναδρομικήέκθεση στο Μουσείο Μπενάκη της οδούΠειραιώς. Μια υποχρέωση που του θυμίζει,τους ποιητές που εκδίδουν όσο ακόμαζουν τα «Απαντά» τους. Η ανάγκη του όμωςνα δείξει ό, τι έκανε σε όλη του τη ζωή,η ανάγκη της δημόσιας εξομολόγησηςείναι τόσο επιτακτική που υπερίσχυσεκάθε ανασχετικής παρόρμησης.” Καθημερινή

Όσοκαλά και αν γνωρίζει κανείς τη ζωγραφικήτου Σωτήρη Σόρογκα, η έκθεση των “Απάντων”του- μισός αιώνας δουλειάς- στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς,ξαφνιάζεται. Ακόμα και τα έργα του πουείναι γνωστά και το κοινό θεωρεί οικείααφού τα έχει συναντήσει σε φωτογραφημένασε καταλόγους, αναρτημένα στο πραγματικότους μέγεθος μοιάζουν πρωτόγνωρα καικαθηλώνουν με την ήρεμη δύναμή τους.

Ξάφνιασμαήταν όμως και για τον ίδιο το ζωγράφο ησυγκέντρωση έργων του από ιδιωτικέςκαι δημόσιες συλλογές, από τα πρώτασπουδαστικά του χρόνια το 1955 στοφροντιστήριοτου Σεραφιανού και στη συνέχεια τα έργατης μαθητείας του δίπλα στον Μόραληστην σχολή Καλών Τεχνών-όπου αρχίζεινα διακρίνεται εμφανώς το ιδίωμα πουθα ανέπτυσσε στην συνέχεια τηςκαλλιτεχνικής του πορείας- μέχρι τα πιοπρόσφατα, της τελευταίας ενότητας τηςέκθεσης με τίτλο “Θαλάσσια Ξύλα”.

Ηζωγραφική του Σόρογκα, γιγάντια στομέγεθος και λιτή στην αποτύπωσή της,συγκεντρωμένη σε αυτή την ιδανικήαναδρομική παρουσίαση συνθέτει ένααυτοτελές σύμπαν. Η θεματική του είναιπεριορισμένη στο ελάχιστο: η ενότητατων αλόγων, οι μεγάλοι λίθοι, τα οξειδωμέναμέταλλα, οι ετοιμόρροπες διατάξεςαντικειμένων, τα μυστηριώδη κενά, ταξύλα που τρώει η θάλασσα. Όλα υποταγμέναστη μοίρα της αποσύνθεσης.

Οζωγράφος σε όλη της διάρκεια της 50χρονηςδιαδρομής του, σκύβει σχεδόν εμμονικάσε ευτελή αντικείμενα που έχουν υποστείτη φθορά του χρόνου. Επικεντρώνει τοενδιαφέρον του σε αυτά, τα ανασύρει, ταμεγιστοποιεί και με τον δικό τουμοναδικό τρόπο μετουσιώνοντας το ευτελέςσε μυθικό, αναδεικνύει την ποιητικήτους.

Οισυνθέσεις του δίνουν την αίσθηση της εξαΰλωσης,τα φθαρμένα αντικείμενα -σύμβολα τηςαπουσία ζωής- ενδεδυμένα το λείο κάλλοςπου τους έχει προσδώσει η φθορά τουχρόνου, αιωρούνται σ` έναν απροσδιόριστο,γυμνό χώρο που έχει εξαφανίσει το λευκόπου προέρχεται από το φως. Ένα φως τόσοαπόλυτο -το αμείλικτο φως του ελληνικούκαλοκαιρινού μεσημεριού- που καταυγάζειτα ευτελή, τα αναδεικνύει αλλά και ταυπονομεύει ταυτόχρονα.

Αν διαβάζει κανείς αυτές τις γραμμές χωρίς να έχει δει συγκεντρωμένη τη δουλειά του Σόρογκα – όχι σε φωτογραφίες καταλόγων αλλά τα ίδια τα έργα στο φυσικό τους μέγεθος- ίσως θεωρήσει ότι είναι ο θρήνος της φθοράς. Κάθε άλλο. Πρόκειται για τη ζωντανή αφήγησή της -χωρίς όμως ίχνος τραγικότητας- μέσα από την οποία ο ζωγράφος επιτυγχάνει, αρθρώνοντας την ποιητική της φθοράς, τη αποδοχή της υλικότητας και την ήρεμη συμφιλίωση με τον Κόσμο και τους νόμους του.

Η Ελλάς προειδοποιούσα

2012-01-23T11:00:00.000+02:00

-Όποιοςεπιχειρήσει να πειράξει τον Έλληνα θαμετατρέψει τη χώρα σε μία χώρα στηνοποία υπάρχει μακελειό. Όποιος επιχειρήσειπολιτικά να τον προσβάλει, να τον θέσειπρο εκβιαστικώνδιλημμάτων, να τον τρομοκρατήσει, να τον εξοντώσει οικονομικά και ηθικά,η χώρα θα αλλάξει πορεία: Από εκεί πουπηγαίνει προς το να μην γονατίσει, θαγίνει -σας το δηλώνω αυτό κατηγορηματικά-θα γίνει μακελειό....

-Τοέργο, “Η Ελλάς ευγνωμονούσα” τουΘεόδωρου Βρυζάκη, με κάποιες επεμβάσειςαπό το λεύκωμα Η ελληνική ζωγρφική 19οςαιώνας, του Ανδρέα Ιωάννου.

-Τοκείμενο, του Ανδρέα Λοβέρδου με κάποιεςεπεμβάσεις από εδώ.

μή πώς τις λωτοῖο φαγὼν νόστοιο λάθηται.

2012-01-21T17:35:00.000+02:00

Ό,τι μάθαινα στο δημοτικό με επηρέαζεβαθιά. Απόδειξη; Λωτό δοκίμασα μόλιςπριν από λίγα χρόνια καθώς φοβόμουνμήπως την πατήσω όπως οι σύντροφοι τουΟδυσσέα.

"τῶν δ᾿ ὅς τις λωτοῖο φάγοιμελιηδέα καρπόν,

οὐκέτ᾿ ἀπαγγεῖλαι πάλιν ἤθελενοὐδὲ νέεσθαι,

ἀλλ᾿αὐτοῦ βούλοντο μετ᾿ ἀνδράσι Λωτοφάγοισι

λωτὸνἐρεπτόμενοι μενέμεν νόστου τε λαθέσθαι." *

Αν και δεν είχα φύγει ποτέ ως τότε από την πατρίδα μουκαι δε βολόδερνα όπως εκείνοι στον πόντομε ενάντιους ανέμους, ο φόβος που μεκρατούσε μακριά από τους λωτούς έγινε σχεδόν μεταφυσικός: ήμουν απόλυταπεπεισμένος ότι από τη στιγμή που θαδοκίμαζα έστω και ένα μικρό κομμάτι θαέχανα οριστικά τη μνήμη μου. Για αυτό βέβαια μπορεί ναευθύνονταν τα σχετικά αποφθέγματα,πάντως τη μνήμη τη θεωρούσα εξαιρετικάπολύτιμη από παιδί.

Ότανεπιτέλους, σχετικά πρόσφατα, νίκησααυτό το φόβο και ενέδωσα στον πειρασμότης βρώσης λωτού έμεινα εκστατικόςβιώνοντας την απόλυτη γευστική πανδαισία.Ο πρώτος που έφαγα επιβεβαίωνε τηνομηρική περιγραφή αλλά και την ονομασία “τροφή των Θεών” που του απέδωσαν, καθώς ήταν ώριμος και κυριολεκτικά“μελοστάλαχτος”. Χωρίς διάθεση υπερβολήςμπορώ να πω ότι εκείνη η παρθενική φοράπου οι γευστικές μου θηλές ήρθαν σεεπαφή με το “μήλοτης Ανατολής” ήταν το ορόσημο που θαχώριζε οριστικά πλέον τη ζωή μου σε δύοευδιάκριτα τμήματα: το πρώτο, που δενείχα γευτεί λωτό και το δεύτερο πουπροσηλυτίστηκα και μεταμορφώθηκα σεακραιφνή και ακόρεστο λωτοφάγο.

Τόσοακόρεστο που την περίοδο που ωριμάζουνοι λωτοί μπορώ πλέον να τρέφομαιαποκλειστικά με αυτούς -“ οἵτ᾿ ἄνθινον εἶδαρ ἔδουσιν"- ωςγνήσιος Λωτοφάγος. Καθώςόμως αυτή η περίοδος δεν είναι όσο μεγάληθα ήθελα, φέτος και με αφορμή μια παλιότερηανάρτηση του αγαπητού φίλου Μούργου,αποφάσισα ότι θα έπρεπε να προχωρήσωστην παρασκευή μαρμελάδας,ώστε να μπορώ να γεύομαι τον προσφιλήκαρπό και εκτός εποχής.

Ανκαι δε διακρίνομαι για τις ζαχαροπλαστικέςμου ικανότητες, κουβαλάω μια σοβαρήοικογενειακή παράδοση: κάθε χρόνοετοιμάζαμε εκτός των γλυκών του κουταλιού-κεράσι, καρυδάκι, βερίκοκο και κολοκύθα-αρκετές μαρμελάδες από φρούτα δικήςμας παραγωγής- μήλο, φράουλα και ροδάκινο- σε τεράστιες ποσότητες που κρατούσανόλη τη χρονιά. Σε αυτή τη διαδικασίασυμμετείχε όλη η οικογένεια, μερικέςφορές ερχόταν και θείες με τις οποίεςμοιραζόμασταν το αποτέλεσμα, αλλάπροεξάρχων ήταν ο πατέρας μου. Είχε τηνικανότητα με το μάτι να υπολογίζει τηζάχαρη και το ξινό ανάλογα με το είδοςτου φρούτου, το χρόνο του βρασμού, ναελέγχει αν το σιρόπι ήταν δεμένο και νακατεβάζει το καζάνι από τη φωτιά τησωστή στιγμή που το χρώμα ήταν τέλειο.

Οπλισμένοςγερά με όλες αυτές τις μνήμες έκανα μιαμικρή αναζήτηση συνταγών στο διαδίκτυο.Όπως και στη μαγειρική αρνούμαι πεισματικάνα ακολουθήσω κατά γράμμα υλικά καιοδηγίες και τις περισσότερες φορέςεπιδίδομαι σε αυτοσχεδιασμούς, έτσικαι σε αυτή την περίπτωση κράτησα απόδιαφορετικές συνταγές μαρμελάδας λωτούτα στοιχεία που μου φάνηκαν ενδιαφέροντα.

Οιλωτοί που προμηθεύτηκα (1,5 ευρώ το κιλό)ήταν πολύ ώριμοι πλην ενός. Αυτό τοτονίζω και θα δείτε γιατί, στο τέλος.Τους έπλυνα προσεκτικά και στη συνέχειααφαίρεσα τη φλούδα και το κοτσάνι τους.Αφού τους τεμάχισα πρόσθεσα ξύσμα ενόςπορτοκαλιού. Καθώς η ποσότητα μου φάνηκεμικρή -απειροελάχιστη σε σχέση με τιςπαλιές καζανιές- πρόσθεσα τρία μήλααφού τα καθάρισα και τα έκοψα σε μικράκομμάτια. Στη συνέχεια πολτοποίησα ταυλικά στο μπλέντερ, προσθέτοντας τοχυμό 3 πορτοκαλιών.

Έβαλατο μείγμα σε μια κατσαρόλα και πρόσθεσα ζάχαρη, δύο φυλλαράκια αμπαρόριζακαι ένα μέντα. Μετά την πρώτη βράση,δυνάμωσα τη φωτιά ανακατεύοντας συνεχώςγια να μην πιάσει, πράγμα που τελικά δεναπέφυγα κι έτσι αναγκάστηκα να αλλάξωκατσαρόλα. Δυστυχώς είχα κάνει λάθοςβάζοντας 3 πορτοκάλια -ήθελε το πολύδύο- κι έτσι καθυστέρησε αρκετά να πήξειμε αποτέλεσμα η μεγαλύτερη διάρκειαβρασμού να της στερήσει τελικά το λαμπρόχρώμα που επιθυμούσα. Ωστόσοκρίνοντας αυστηρά μπορώ να πω ότι τοαποτέλεσμα ήταν άκρως ικανοποιητικό, ειδικά αν λάβει κανείς υπ` όψη του ότιήταν η πρώτη φορά που ανέλαβα να ετοιμάσωμαρμελάδα.

Η υφή της θυμίζει κάπως το κυδώνι γλυκό του κουταλιού. Η γεύση της είναιπολύ γλυκιά – την επόμενη φορά θα βάλωλιγότερη ζάχαρη- ενώ στο φόντο διακρίνεταιμια ελαφριά στιφάδα που προφανώς οφείλεται σε αυτόν τον ένα και μοναδικόλωτό που δεν ήταν ώριμος όπως οι άλλοι.Πάντως αυτή η στιφάδα της δίνει ιδιαίτερηγεύση. Συνοδεύεται δε ιδανικά μεκεφαλογραβιέρα.

Ταυλικά της (διορθωμένης) συνταγής.

1600γραμμάρια λωτοί

800γραμμάρια Ζάχαρη

χυμόςδύο πορτοκαλιών

τρίαμήλα

ξύσμαενός πορτοκαλιού

αμπαρόριζα

μέντα

*ΟμήρουΟδύσσεια, ραψωδίαΙ, 82-104 (κείμενο και μετάφραση Κακριδή- Καζαντζάκη)

Πενήντα θαλασσινά (που έγιναν 99)

2012-01-19T07:57:00.000+02:00

1.Τοπέλαγος είναι βαθύ

Μουσική& Στίχοι Μάνος Χατζιδάκις

Ερμηνεία:ΣαβίναΓιαννάτου

2.Θάλασσαπλατιά

Μουσική:Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι ΓιώργοςΡούσσος

Ερμηνεία:Αλίκη Καγιαλόγου

3.Θάλασσα
Στίχοι: ΛίναΝικολακοπούλου

Μουσική: ΘάνοςΜικρούτσικος

Πρώτη εκτέλεση: Μίλβα

4.Μέσ'σ' αυτή τη βάρκα

Μουσική& Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις

Ερμηνεία:Σαβίνα Γιαννάτου

5.Χίλιαμύρια κύματα

Μουσική:Γιάννης Μακρόπουλος

Στίχοι:Κ.Χ. Μύρης

Ερμηνεία:Νίκος Ξυλούρη

6.Η σκούνα

Μουσική & Στίχοι Μανώλης Χιώτης

Ερμηνεία: Apurimac

7.Βάρκαστο γιαλό
Στίχοι: ΜίκηςΘεοδωράκης
Μουσική: ΜίκηςΘεοδωράκης
Ερμηνεία: ΓρηγόρηςΜπιθικώτσης

8.Όρτσατα πανιά

Στίχοι: ΒαγγέληςΓκούφας & ΜάριοςΠοντίκας
Μουσική: ΑργύρηςΚουνάδης
Πρώτηεκτέλεση: ΑντώνηςΚαλογιάννης

9. Σάντα Μαρία

Στίχοι:Κώστας Βίρβος
Μουσική: ΓρηγόρηςΜπιθικώτσης
Πρώτη εκτέλεση: ΓρηγόρηςΜπιθικώτσης

10.Όνειροδεμένο

Μουσική:Σταύρος Ξαρχάκος

Στίχοι:Βαγγέλης Γκούφας

Ερμηνεία:Πάνος Γαβαλάς- Ρία Κούρτη

11.Κάθελιμάνι και καημός

Μουσική:Γιώργος Κατσαρός

Στίχοι:Πυθαγόρας

Ερμηνεία:Άλκηστη Πρωτοψάλτη

12.Καΐκιμου Άη Νικόλα

Μουσική,στίχοι, ερμηνεία: Βασίλης Τσιτσάνης

13.Ταλιμάνια

Μουσική,στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης,Βλάχος

Ερμηνεία:Πόλυ Πάνου

14.Κάποιοαλάνι από το λιμάνι

Μουσική,στίχοι, ερμηνεία: Βασίλης Τσιτσάνης

15.ΑκρογιαλιέςΔειλινά

Μουσική,στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης

Ερμηνεία:Στέλλα Χασκίλ

16.Ζούλασε μια βάρκα μπήκα
Στίχοι: ΓιώργοςΜπάτης, Αμπάτης
Μουσική: ΓιώργοςΜπάτης, Αμπάτης

Ερμηνεία:ΒαγγέληςΠερπινιάδης

17.ΗΝήσος των Αζορών

Στίχοι:Μέντης Μποσταντζόγλου
Μουσική:Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτηεκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

18.Ναύτηςβγήκε στη στεριά

Στίχοι:Μάνος Ελευθερίου.
Μουσική:Γιάννης Σπανός.
Ερμηνεία:Βίκυ Μοσχολιού

19.Πειραιωτάκι

Στίχοι:Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Μουσική:Γιάννης Σπανός.
Ερμηνεία:Βίκυ Μοσχολιού

20.Οιγλάροι

Μουσική:Ν. Μεϊμάρης
Στίχοι:Χαράλαμπος Βασιλειάδης (Τσάντας)

Ερμηνεία:Πάνος Γαβαλάς

21.ΆσπραΚαράβια
Στίχοι:Σωτήρης Σκίπης
Μουσική:Γιάννης Σπανός
Πρώτηεκτέλεση: Μιχάλης Βιολάρης & ΚαίτηΧωματά

22.Τοδελφινοκόριτσο

Ποίηση:Οδ. Ελύτη

Μουσική:Λίνος Κόκοτος

Ερμηνεία:Μιχάλης Βιολάρης

23.Βάρκαχωρίς πανιά

Μουσική:Γιάννης Σπανός

Στίχοι:Κώστας Κωτούλας

ΕρμηνείαΜιχάλης: Βιολάρης & Καίτη Χωματά

24.Βαρκαρόλα

Μουσική:ΣταύροςΞαρχάκος
Στίχοι:ΒαγγέληςΓκούφας

Ερμηνεία:Τάνια Τσανακλίδου

25.Καράβιααλήτες
ΠουλόπουλοςΓιάννης
Μουσική:Λοΐζος Μάνος

Στίχοι:Λάδης Φώντας

26.Παποράκιτου Μπουρνόβα

Στίχοι:Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική:Μάνος Λοΐζος
Πρώτηεκτέλεση: Γιάννης Καλατζής

27.ΤοΧριστινάκι

Μουσική:Γιάννης Σπανός

Ποίηση:Βασίλης Ρώτας

Ερμηνεία:Καίτη Χωματά

28.Μιαθάλασσα μικρή

Μουσική,στίχοι, ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος

29.Θαλασσογραφία

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος

30.Τολιμάνι

Μουσική:ΓιάννηςΣπανός
Στίχοι:Τάκης Καρνάτσος

Ερμηνεία:Τάνια Τσανακλίδου

31.ΗΤράτα

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

32.ΚαράβιαΧιώτικα

Στίχοι: ΗλίαςΚατσούλης
Μουσική,ερμηνεία : ΠαντελήςΘαλασσινός

33.ΤαΝησιά

Στίχοι:Στέλλα Χρυσουλάκη.
Μουσική,ερμηνεία: Νένα Βενετσάνου.

34.Κυκλαδίτικο

Μουσική:Μάνος Χατζιδάκις

Στίχοι:Νίκος Γκάτσος

Ερμηνεία:Μανώλης Μητσιάς

35. Θάλασσατου πρωϊού

Ποίηση:Κωνσταντίνος Καβάφης
Μουσική:Δημήτρης Παπαδημητρίου
Εκτέλεση:Αλκίνοος Ιωαννίδης

36.Τζαμάικα

Στίχοι:Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική:Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεία:Γιάννης Καλατζής

37.Άσπρακόκκινα, κίτρινα, μπλε

Στίχοι:Γιάννης Λογοθέτης.
Μουσική:Δήμος Μούτσης.
Πρώτηεκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

38.ΑρμίδαΤο πειρατικότου κάπτεν Τζιμ
Ποίηση:Νίκος Καββαδίας
Μουσική:Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία:Νίκος Πιπινέλης

39.Πούσι

Ποίηση:Νίκος Καββαδίας
Μουσική, ερμηνεία:Μαρίζα Κωχ

40.Τοθαλασσινό τριφύλλι

Μουσική:Λίνος Κόκοτος

Ποίηση:Οδ. Ελύτης

Ερμηνεία:Ρένα Κουμιώτη

41.Είναιπαλιό το λιμάνι
Στίχοι:Σεφέρης Γιώργος
Μουσική:Μούτσης Δήμος
Ερμηνεία:Άλκηστις Πρωτοψάλτη & Χρήστος Λεττονός

42.ΗΑγία Κυριακή

Στίχοι:Κώστας Βίρβος
Μουσική:Μίμης Πλέσσας
Πρώτηεκτέλεση: Ρένα Κουμιώτη

43.Σταβέντο

Μουσική:Θανάσης Γκαϊφύλλιας
Στίχοι:Θανάσης Αβραμίδης

44.Μέσαστις θαλασσινές σπηλιές

Ποίηση:Γιώργος Σεφέρης
Μουσική:Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία:Γρηγόρης Μπιθικώτσης

45. Άρνηση

Ποίηση:Γιώργος Σεφέρης
Μουσική:Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία:Μαρία Φαραντούρη

46.Είχεκι εκείνος μιαν αγάπη

Μουσική,ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Στίχοι:Παπανικολάου Μ.

47.Οψαράς μέσα στη χώρα

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Γιώργος Μουφλουζέλης

48.Ψαροπούλα

Στίχοι: ΧρήστοςΓιαννακόπουλος
Μουσική: ΧρήστοςΧαιρόπουλος
Ερμηνεία: ΣοφίαΒέμπο

49.Ψαροπούλα

Στίχοι: ΔημήτρηςΓκόγκος, Μπαγιαντέρας
Μουσική: ΔημήτρηςΓκόγκος, Μπαγιαντέρας
Ερμηνεία:Μαρίζα Κωχ

50.Ταδεκαοκτώ καράβια

Στίχοι,μουσική: Χουλιαράς Νίκος
Ερμηνεία:Μαρίζα Κωχ & Νίκος Χουλιαράς

Η σημερινή ανάρτηση, έγινε μετά από παράκληση ξενιτεμένου φίλου που μού ζήτησε ελληνικά τραγούδια. Όταν τον ρώτησα ποιο είδος θα προτιμούσε, μου απάντησε: "Να μιλάνε για θάλασσα".

update:στο μεταξύ με τη βοήθεια των φίλων -και ειδικά του βιβλιοθηκάριου- μαζεύτηκαν κι άλλα τραγούδια.

51. Δίχωςτην καρδούλα σου
Στίχοι: ΆκοςΔασκαλόπουλος
Μουσική: ΣταύροςΚουγιουμτζής
Πρώτηεκτέλεση: ΓιώργοςΝταλάρας

52.Οιθαλασσινοί

Στίχοι:Στέλιος Γεράνης
Μουσική: ΓιώργοςΖαμπέτας
Πρώτη εκτέλεση: ΓιώργοςΖαμπέτας

53.ΗΘαλασσινή

Μουσική:Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: ΜιχάληςΚατσαρός
Πρώτη εκτέλεση: ΓιάννηςΜαρκόπουλος

54. ΟΣεβαχ ο θαλασσινός

Στίχοι: ΛευτέρηςΠαπαδόπουλος
Μουσική: ΜάνοςΛοΐζος
Πρώτηεκτέλεση: ΜάνοςΛοΐζος

55.Πέρααπό τη θάλασσα

Στίχοι: ΕρρίκοςΘαλασσινός
Μουσική: ΓιάννηςΜαρκόπουλος
Πρώτηεκτέλεση: ΒίκυΜοσχολιού

56.Τακαράβια μου καίω

Στίχοι,μουσική ερμηνεία: Νίκος Πορτοκάλογλου

57.Στο'πα και στο ξαναλέω

Προδοσιακό,Μαρζά Κωχ

58.Θαλασσοπούλια

ΜουσικήΜάνος Χατζιδάκις

ΣτίχοιΝίκος Γκάτσος

Ερμημεία:Μαίρη Λιντα

59.Θάλασσα

ΜουσικήΘάνος Μικρούτσικος
Στίχοι ΛίναΝικολακοπούλου
Ερμηνεία Μαρία Ζώη

60.Μέλυδρον

Στίχοι: ΜάνοςΞυδούς
Μουσική: ΜάνοςΞυδούς & ΝίκοςΣπυρόπουλος
Πρώτηεκτέλεση: ΠυξΛαξ

61.Τοτρελοβαπορο

Στίχοι:Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική:Δημήτρης Λάγιος
Ερμηνεία: Νίκος Δημητράτος

62.Σπασμένοκαράβι

Μουσική:Γ.Σπανός
Στίχοι:¨Γ.Σκαρίμπας

Ερμηνεία:ΚώσταςΚαράλης

63.KuroSiwo

Ποίηση:Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: ΓιάννηςΚούτρας

64.Κύματο Κύμα

Μουσική:Γ. Ζήκας
Στίχοι: Λ. Νικολακοπούλου

Ερμηνεία:ΑρβανιτάκηΕλευθερία

65.Τίποτ'άλλο....

Στίχοι: ΝαπολέωνΛαπαθιώτης
Μουσική: ΓιάννηςΣπανός
Πρώτηεκτέλεση: ΚαίτηΧωματά

66.Οψαράς

Στίχοι:Γιώργος Μητσάκης

Μουσική: ΓιώργοςΜητσάκης

Ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης

67.Καϊξής

Στίχοι: ΓιώργοςΦωτίδας
Μουσική: ΑπόστολοςΧατζηχρήστος, Σμυρνιωτάκι

Ερμηνεία:ΑποστολοςΧατζηχρηστος και Μαρκος Βαμβακαρης

68.ΣτονΠαγασητικό

Στίχοι:Ἀργύρης Μπακιρτζῆς
Μουσική: ἈργύρηςΜπακιρτζῆς
Ἑρμηνεία: ἈργύρηςΜπακιρτζῆς

69.Πήγεστη θάλασσα η μικρή μου

Ποίηση:F.G Lorca. ΑπόδοσηΣ.Τριβιζάς

Μουσική:Δημήτρης Μαραμης

Ερμηνεία:Μίνως Θεοχάρης

70.Nανούρισμαγια μωρά και γέρoυς

Ποίηση:Νίκος Καββαδίας

Μουσική,ερμηνεία: Μαρίζα Κωχ

71.Ητράτα από το λαϊκό μπαλέτο Η Θάλασσα

ΝίκουΣκαλκώτα

update 2.

72.ΣτοΤούνεζι στην Μπαρμπαριά

Στίχοι: ΒασίληςΤσιτσάνης, Βλάχος
Μουσική: ΒασίληςΤσιτσάνης, Βλάχος
Πρώτηεκτέλεση: ΜαρίκαΝίνου & ΆνναΧρυσάφη

73.Να΄χα τη δύναμη

Στίχοι:Κώστας Κινδύνης
Μουσική:Γιάννης Γλέζος
Πρώτη εκτέλεση: ΓιάννηςΠουλόπουλος

74.Στοστήθος μου η πληγή ανοίγει πάλι

Ποίηση:Γιώργου Σεφέρη

Μουσική:Μίκη Θεοδωράκη

Ερμηνεία:Μαρία Φαραντούρη.

75.Τοκαρυδότσουφλο

Στίχοι:Διονύσης Καψάλης
Μουσική: ΓιώργοςΧατζηπιερής
Πρώτη εκτέλεση: ΑλκίνοοςΙωαννίδης

76.Βουνόείναι κι η θάλασσα

Μουσικήερμηνεία: Νίκος Ξυδάκης
Στίχοι:Θοδωρής Γκόνης

77.Θάλασσασκοτεινή

Μουσική,στίχοι, ερμηνεία: Νίκος Πορτοκάλογλου

78.Ποιαθάλασσα

Μουσική:Βασίλης Δημητρίου
Ποίηση:Νάνος Βαλαωρίτης

Ερμηνεία:Χρήστος Θηβαίος

79. Ήτανεμια φορά

Στίχοι:Κώστας Φέρρης
Μουσική:Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: ΝίκοςΞυλούρη

80.Φύσααεράκι

Στίχοι: ΝίκοςΓκάτσος
Μουσική: ΣταύροςΞαρχάκος
Πρώτηεκτέλεση: ΝίκοςΞυλούρης

81.Ταρόδινα ακρογιάλια

ΑλέξανδροςΠαπαδιαμάντης

ΣαβίναΓιαννάτου

82.Μεφουρτουνιάζει ο έρωτας

Στίχοι: ΜανώληςΡασούλης
Μουσική: ΜάνοςΛοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: ΜανώληςΡασούλης

83.Hπιο όμορφη θάλασσα

Ποίηση:Ναζίμ Χικμέτ απόδοση: ΓιάννηςΡίτσος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεία:Μαρία Δημητριάδη

84.Κάτωστον Πειραιά

Στίχοι: ΝίκοςΓκάτσος
Μουσική: ΣταύροςΞαρχάκος
Ερμηνεία: ΓρηγόρηςΜπιθικώτσης

85.Κάτωστο Πασαλιμάνι

Στίχοι:Πάνος Πετσάς
Μουσική:Πάνος Πετσάς

Ερμηνεία:Πόλυ Πάνου

86.Ταπαιδιά του Πειραιά

Στίχοι: ΜάνοςΧατζιδάκις
Μουσική: ΜάνοςΧατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: ΜελίναΜερκούρη

87.Τομελισσάκι

Ποίηση:Οδ. Ελύτη

Μουσική,ερμηνεία: Νένα Βενετσάνου

88.ΟΑντώνης ο Σερέτης

Στιχοι-μουσική: Σ.Περιστερη-Μ.Ματσα

Ερμηνεία:Στέλιος Καζαντζίδης

89.Τακαβουράκια

Μουσική,στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης

Ερμηνεία:Σωτηρία Μπέλλου

90.Βάρκαμου μπογιαντισμένη

Στιχοι-μουσικηερμηνεία: Γιώργος Μπάτης

91.Τοβαπόρι από την Περσία

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Βασίλης Τσιτσάνης

92.Απόψεστις ακρογιαλιές

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Βασίλης Τσιτσάνης

93.ΑκρογιαλιέςΔειλινά

Στίχοι,μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης

Ερμηνεία:Στέλλα Χασκίλ, Βασίλης Τσιτσάνης

94Σταβράχια της Πειραϊκής

Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: ΝάκηςΠετρίδης
Πρώτη εκτέλεση: ΣτέλιοςΚαζαντζίδης

95.Οιναυτικοί

Στίχοι: ΠαρασκευήΠολίτου
Μουσική: ΓιώργοςΜπούρας
Πρώτη εκτέλεση: ΓιώργοςΜαργαρίτης

96.Βίρα τις άγκυρες

Στίχοι: ΑλέκοςΑγγελόπουλος
Μουσική: ΓιώργοςΜουζάκης
Ερμηνεία: ΤζίμηςΜακούλης

97.Καπετάνιεχαμογέλα

Στίχοι: ΚώσταςΝικολαΐδης
Μουσική: ΝίκιΓιακόβλεφ
Πρώτη εκτέλεση: ΜαίρηΛω

98. Κρουαζιέρα

Στίχοι:Βαγγέλης Γερμανός
Μουσική:Βαγγέλης Γερμανός
Πρώτη εκτέλεση:Βαγγέλης Γερμανός

99.Θάλασσα

Στίχοι& Μουσική: Κώστας Μουντάκης

Ερμηνεία:Γιάννης Πάριος

Με λίγα λόγια.

2012-01-15T15:53:00.000+02:00

Παρακολούθησα...

...στηκεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου τηνΑυλή των θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλλη.Η παράσταση, ήταν αφορμή να ξαναδιαβάσωμετά από αρκετά χρόνια το έργο πουγράφτηκε το 1958 κι ανέβηκε την ίδια χρονιάστο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία ΚαρόλουΚουν και να διαπιστώσω πόσο σύγχρονοπαραμένει. Η σκηνοθετική προσέγγισηόμως του Γιάννη Κακλέα με απογοήτευσε.

“ΗΑυλή των Θαυμάτων βασίζεται στην έλλειψησταθερότητας και σιγουριάς πουχαρακτηρίζει τη ζωή του Έλληνα. Η αστάθειααυτή, τόσο γνώριμη σε όλους μας, αρχίζειαπό το αλλοπρόσαλλο κλίμα μας καιτελειώνει στην ιδιωτική μας οικονομία.Όλα στην Ελλάδα ανεβοκατεβαίνουν πολύεύκολα, κυλούν, φεύγουν κι η συνηθισμένηλαχτάρα του Ρωμιού είναι να στεριώσεικάπου, να σιγουρέψει κάτι...” από τοσημείωμα του Ι. Καμπανέλλη στο πρόγραμματης παράστασης που ανέβηκε στο Εθνικότο 1983

ΑΝΝΕΤΩ: Τί ωφελεί; Γεννημένοι πρόσφυγεςείμαστε...ακόμα δεν το χώνεψες; Καλά τολέει η κυρά σου “και νερό να `μαστε θα`χαμε βρει ένα στέκι”.

Μπάμπης:Ναι, μα δεν είναι τόπος αυτός ανάθεματην πίστη μου...Τρεις μέρες να δουλεύειςκαι μια να κάθεσαι. Να μην έχεις μιακάμαρα να μένεις. Να μην ξέρεις ποτέ τίείσαι και πώς θα ξημερωθείς. Σ` αυτόντον τόπο δε στεριώνεις ποτέ και πουθενά.Όλα πάνε όπως τους έρθει...

απότο τέταρτο μέρος του έργου (Θέατρο, τόμοςΑ, Ιάκωβος Καμπανέλλης εκδόσεις Κέδρος)

Είδαστον κινηματογράφο...

ηεικόνα από εδώ

...τηνταινία του Michel Hazanavicius, The Artist. Ανήταν πείραμα, πέτυχε απόλυτα. Αν ήταν στοίχημα ο σκηνοθέτης το κέρδισεπρος όφελος του κοινού που δοκιμάζειμια μοναδική εμπειρία. Όταν τοτελευταίο λεπτό ο John Goodmanλέει: "Cut!Εξαιρετικό. Μπορείτε να το πάτε άλλημια φορά;" ξαφνιάστηκασυνειδητοποιώντας ότι αυτές ήταν οιμoναδικές φράσεις πουακούστηκαν σε όλη τηδιάρκεια της ταινίας. Όσο γιατη σκηνή του αυτοσχεδιασμού της BéréniceBejo με το αδειανόσμόκιν, είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες κινηματογραφικέςσκηνές. Η ταινία έχει ήδη αποσπάσει αποσπάσειτέσσερα βραβεία από την BroadcastFilm Critics Association (καλύτερης ταινίας,καλύτερου σκηνοθέτη, μουσικής καικουστουμιών) και βαδίζει ακάθεκτη στοδρόμο των Όσκαρ. Πρινή αφού τη δείτε διαβάστε την κριτικήτου OldBoy.

Είδα(επιτέλους) σε dvd...

IñárrituκαιBardemαπό εδώ

...τηνεκπληκτική ταινία του Iñárritu,Biutiful.Μόλιςτελείωσε την ξαναείδα από την αρχήπράγμα που νομίζω ότι θα έκανα και στονκινηματογράφο αν δεν είχα πάει στηντελευταία προβολή. Και δεν μπορώ παράνα συμφωνήσωμε αυτό που είπε ο JavierBardemγιατην ταινία.“ It's like a Francis Bacon painting. It's ugly. Some people can'ttake it. But some people can stay still, look at the picture, and seethe hope, the compassion, the love behind the horror.”

Διάβασα...

...τοσυναρπαστικό βιβλίο του LionelCassonΤοταξίδι στον Αρχαίο Κόσμο. Χρονικάκαλύπτει την περίοδο από την τρίτη π.Χχιλιετία και τις μετακινήσεις πουκαταγράφονται στις αιγυπτιακές επιγραφέςτου Αρχαίου Βασιλείου μέχρι τα ταξίδιατων χριστιανών προσκυνητών του 6 μΧαιώνα και θεματικά, τα κίνητρα τωνταξιδιών, τους μηχανισμούς της μετακίνησηςσε ξηρά και θάλασσα, τα καταλύματα καιβέβαια τις περιοχές και τα αξιοθέαταπου συγκέντρωναν την προτίμηση τωνταξιδιωτών. Στις μέρες μας που τα ταξίδιατείνουν να γίνουν απαγορευτικά ή στηχειρότερη περίπτωση αναγκαστικάη ανάγνωση του βιβλίου αποτελεί έναμοναδικό ταξίδι στις απαρχές τωνμετακινήσεων.

ΗΜεσοποταμία έχει δύο μεγάλους ποταμούς.Ενώ είναι και οι δύο πλωτοί, δεν υπάρχουνωστόσο ούριοι άνεμοι για να σπρώξουντα πλοία αντίθετα στο ρεύμα. (όπως στηνπερίπτωση του Νείλου) Κατά την τρίτηχιλιετία π.Χ το πιο κοινό μέσο μεταφοράςήταν τα μικρά ξύλινα ποταμόπλοια. Στηνεπιστροφή τα ρυμουλκούσαν σιγά σιγάαπό την όχθη κόντρα στο ρεύμα. Οι Αρμένιοιταξιδιώτες που ξεκινούσαν από το μακρινόΒορρά και είχαν επομένως να κάνουν πολύδρόμο στο γυρισμό, διευκόλυναν ταπράγματα χρησιμοποιώντας ελαφρέςσχεδίες που επέπλεαν πάνω σε φουσκωμέναδέρματα. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, κάθεσχεδία είχε επάνω “ένα ζωντανό γάιδαροκαι οι πιο μεγάλες περισσότερους. Αφούφτάσουν στη Βαβυλωνία και διαθέσουν ταεμπορεύματά τους πουλάνε το σκελετότου πλοίου..., φορτώνουν τα δέρματα στουςγαϊδάρους και γυρίζουν πίσω στηνΑρμενία”. (σελ 21, Μορφωτικό ίδρυμαΕθνικής Τραπέζης)

Ακούω...

...καιξανακούω τα δώδεκαποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή πουπεριέχονται στο cd "Cavafy- Shades of Love"μελοποιημένα από τον συνθέτη - γιατρόΑθανάσιο Σίμογλου με τη φωνή της ΣόνιαςΘεοδωρίδου. Όπωςείπεο συνθέτης στην παρουσίαση του τονπερασμένο Νοέμβριο πρόκειται για τοπρώτο μέρος μιας καβαφικής τριλογίαςπου σκοπεύει να εκδώσει. Μεαφορμή αυτή την νέα απόπειρα μελοποίησηςποιημάτων του Καβάφη, αναζητώ βιαστικάπαλιότερεςκαι βρίσκω του ΓιάννηΓλέζου, του ΔημήτρηΠαπαδημητρίου,του ΜιχάληΤρανουδάκη, ΔήμουΜούτση , του ΘάνουΜικρούτσικου, Γιώργου"Φεγγαροβάτη" Μπιλάλ, τηςΛέναςΠλάτωνος , τουΣάκηΤσιλίκη, του ΜίκηΘεωδωράκη και του LouHarrison...

Ζήλια.

2012-01-13T13:01:00.000+02:00

ΟΆγιος Βασίλης ήρθε με 9 μέρες καθυστέρηση.Δεν έχω καμινάδα κι έτσι αναγκάστηκενα χτυπήσει το κουδούνι. Ήταν μεταμφιεσμένοςσε κούριερ, αλλά εγώ τον κατάλαβα αμέσως.Προφανώς επειδή είχε αργήσει πολύνα μου φέρει τα δώρα μου, δε με ρώτησε αν ήμουν καλό παιδί τη χρονιά που πέρασε.Ή μπορεί να το ήξερε και να μην ήθελε ναχάσει χρόνο με περιττές ερωτήσεις.Άλλωστε φαινόταν βιαστικός -προφανώςγιατί είχε καθυστερήσει και άλλεςπαραδόσεις. Μου έδωσε το πακέτο και-αν είναι δυνατόν- μού ζήτησε να υπογράψωότι παρέλαβα το δώρο, πράγμα που όπωςκαταλαβαίνετε δεν είχε συμβεί ποτέ στοπαρελθόν. Υποψιάστηκα ότι το έκανε, όχιγιατί έχει αλλάξει το σύστημα αλλά μόνοκαι μόνο για να με μπερδέψει. Όπως είπαόμως από την αρχή εγώ τον είχα καταλάβει·έστω και έτσι μεταμφιεσμένος όπως ήρθε με τα μπλεαντιανεμικά. Με μηχανάκιαντί για έλκηθρο. Υπέγραψα, του είπαενθουσιασμένος “ευχαριστώ” και τηνώρα που γύρισε να φύγει συμπλήρωσα μενόημα: “και του χρόνου”.

Άνοιξαανυπόμονα το δέμα και τσέκαρα τα βιβλία.Έλειπε η τρίτομη Ιστορία του ΒυζαντινούΚράτους του G. Ostrogorskyπου του είχα ζητήσει. Στο γράμμα μάλισταπου του είχα στείλει είχα τονίσει: “τηνχρειάζομαι οπωσδήποτε γιατί ετοιμάζωμια ανάρτηση για το ιστολόγιο μου”.Δεν τη βρήκε; Έγιναν περικοπές και σταδώρα του; Είχα ξεπεράσει το όριο; Ποιοςξέρει...Δεν είχα πάντως δικαίωμα ναπαραπονιέμαι. Τα βιβλία που μού είχε έφερεήταν αρκετά. Τα άπλωσα στο γραφείο,τα ξεφύλλισα ένα ένα κι ύστερα τα έβαλακαι πάλι σε στοίβα. Έτσι τα φωτογράφησακαι όπως κάνουν όλα τα άλλα παιδιά μετα δώρα τους, ανέβασα τη φωτογραφία στοfacebook.

Ήμουνπολύ ευτυχισμένος. Με το ένα μάτι κοίταζατα καινούρια μου βιβλία κι αναρωτιόμουνμε ποιο θα αρχίσω ενώ με το άλλο έβλεπατα likesπουέπεφταν βροχή. Δεν είχε περάσει μισήώρα όταν ο φίλος μου ο βιβλιοθηκάριοςανέβασε κι εκείνος τη φωτογραφία πουβλέπετε παρακάτω, με το σχόλιο: “Τρόπαιατων γιορτών με τον τρόπο του Έποπα”.

Ένοιωσααμέσως ένα τσίμπημα. Ένα έντονο, σαφέςτσίμπημα. Δεν ήταν παρά καθαρή ζήλια.Αυτό το παιδάκι, όχι μόνο ανέβασε πιοωραία φωτογραφία, αλλά είχε πάρει στις γιορτέςπερισσότερα δώρα. Και σαν να μην έφτανεαυτό μετά από λίγο ανέβασε και μιαεξαιρετική ανάρτηση για την έκθεση τουΧουλιαρά στο Μουσείο Μπενάκη. Το τσίμπημαέγινε αφόρητο. Έσπασα χωρίς δισταγμότον κουμπαρά μου. Τα μέτρησα και αποφάσισαότι έπρεπε να προσθέσω σε αυτό το ποσόκαι τα λεφτά που είχα μαζέψει από τακάλαντα.

Χθεςμετά από το Μουσείο Μπενάκη, κατέβηκα στο σταθμό Πανεπιστήμιο, βγήκα στην Κοραήκαι ανηφόρισα προς την Ασκληπιού. Πρώτημου δουλειά ήταν να αναζητήσω την Ιστορίατου Ostrogorsky.Δεν υπήρχε – άρα δεν την βρήκε ο Άγιοςκαι δεν ήταν θέμα περικοπών- οπότεαρκέστηκα στη δίτομη Χρονογραφία τουΜιχαήλ Ψελλού. Μετά πήρα και το Λούσιατου Χουλιαρά, που ήθελα να ξαναδιαβάσωαλλά δεν βρήκα το βιβλίο στο σπίτι όσοκι αν έψαξα, γιατί προφανώς σε κάποιονείχα το δανείσει και φυσικά δεν μού τοεπέστρεψε. Συνέχισα ακάθεκτος μέχριπου η στοίβα στο ταμείο και αυτά πουείχε φέρει τις προάλλες ο Άγιος κούριερΒασίλης υπολόγισα ότι θα ήταν επιτέλουςυψηλότερη από αυτή του βιβλιοθηκάριου.Για να μη χάνω χρόνο έβγαλα εκεί μιαφωτογραφία. Γύρισα βιαστικά στο σπίτι,μπήκα στο facebookκαιτην ώρα που ετοιμαζόμουν να ανεβάσω τηφωτογραφία εμφανίστηκε ένα σχόλιο του φίλου μου Γρηγόρη Στ κάτω από τη φωτογραφία τουβιβλιοθηκάριου. Έλεγε: “και το αρκουδάκι, τρόπαιο κι αυτό;”

Τότεκαι μόνο τότε πρόσεξα για πρώτη φοράότι εκτός από τα βιβλία στην εικόνα, σεδεύτερο πλάνο υπήρχε ένα αρκουδάκι!Δηλαδή εκείνος εκτός από βιβλία, πήρεδώρο στις γιορτές ΚΑΙ παιχνίδι. Ήτανπλέον αργά, τα μαγαζιά είχαν κλείσειαλλά και ανοιχτά να ήταν οι οικονομίεςμου είχαν εξανεμιστεί, οπότε θα ήταναδύνατον να αποκτήσω κι εγώ αρκουδάκι.Απελπίστηκα, αλλά σύντομα βρήκα λύσηστο ζήτημα που προέκυψε τελευταίαστιγμή. Μετά από λίγο, χτύπησα την πόρτακάποιων φίλων που μένουν κοντά. Μουάνοιξαν κι ήταν με τις πιτζάμες τους.Με πολύ σοβαρό ύφος τους ζήτησα να μουδανείσουν για λίγο τον μεγάλο αρκούδο του γιου τους. Έτσι που τους έπιασα λίγοπριν τον ύπνο αλλά κυρίως το ύφος μουπου έδειχνε ότι υπήρχε “απόλυτηανάγκη” δεν τους άφησεπεριθώρια για περιττές ερωτήσεις. Τοδίχρονο κοιμόταν κι έτσι δεν υπήρξεκανένα πρόβλημα. Πήρα αγκαλιά τονυπερμεγέθη αρκούδο και με κίνδυνο ναμε δει έτσι η γειτονιά να γυρίζω μέσαστη νύχτα, επέστρεψα στο σπίτι κι έστησααυτή την εικόνα που βλέπετε παρακάτω.Τώρα θα την ανεβάσω στο facebookκαι θα γράψω: “Τρόπαιατων γιορτών, με τον τρόπο του Βιβλιοθηκάριου”